“อะไรนะ? เขาเป็นแฟนฉัน” เป็นอย่างที่ซูฉิงเดาไว้ไม่มีผิด เขาทำตัวผิดปกติแบบนี้วันนี้ก็เพราะเรื่องเสิ่นซิวเฉิน
รู้งี้รู้ว่าเขาเป็นคนโรคจิตคลั่งรัก ฉันย้ายบ้านไปตั้งนานแล้ว จะทนอยู่ต่อทำไมกัน เสียดายจนแทบคลั่ง!
“แฟนเหรอ? เธอโกหกฉัน วันนั้นพวกเธอยังไม่ได้ตกลงคบกันเลย” เขาเฝ้าดูภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่นาน แถมยังฟังบทสนทนาของพวกเธออยู่นาน ตอนนั้นทั้งคู่ไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย
“ฉันก็เข้ามาในชีวิตเธอไม่ช้ากว่าเขา ทำไมถึงเป็นฉันไม่ได้?” แววตาของเซียวเช่อเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ เขาประคองไหล่เธอแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ “รู้ไหมว่าตอนเห็นเธออยู่กับเขา ฉันเจ็บปวดเหมือนโดนมีดกรีดหัวใจ”
คิ้วของเขาบิดเกร็ง ใบหน้าเย็นชาดูคล้ายคนป่วย แต่แววตาที่มองเธอกลับเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ไม่เสื่อมคลาย
“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่านายชอบฉัน” ซูฉิงพยายามแหงนหน้าหนี กลัวว่าเขาจะงับเธอสักคำ “ถ้านายบอกตั้งแต่แรก ฉันก็อาจจะไม่เลือกคนอื่นก็ได้”
“เขาทำให้เธอรู้สึกดีไหม?” เซียวเช่อถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“...ก็อย่างนั้นแหละ” ซูฉิงด่าเขาในใจไปพลาง คิดหาทางหนีจากเงื้อมมือเขาไปพลาง ดูจากสภาพจิตใจตอนนี้แล้ว ถ้าพูดอะไรไม่เข้าหู เขาอาจคลั่งขึ้นมาได้ทุกเมื่อ
“ตอนนี้เธอรู้แล้ว เลือกฉันได้ไหม? สิ่งที่คนอื่นให้เธอได้ ฉันก็ให้ได้เหมือนกัน” เซียวเช่อล้วงกล่องใบหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วเปิดอย่างระมัดระวัง ข้างในเป็นแหวนเพชร