“ใครน่ะ?” เซียวเช่อถูกขัดจังหวะจนหมดอารมณ์ เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
“ซูฉิงอยู่ที่นี่หรือเปล่า? ฉันเคาะห้องข้าง ๆ ตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีเสียงตอบเลย”
ที่แท้แม่มาตามหาเธอถึงที่ คงเห็นว่าเธอไม่กลับบ้านมานาน เลยไปถามเพื่อนร่วมชั้นคนไหนสักคนจนรู้ว่าเธอเช่าบ้านอยู่ที่ไหน แล้วก็มาหาถึงนี่
“แม่ หนูอยู่ข้างใน!” ซูฉิงรวบรวมแรงทั้งหมด ตะโกนสุดเสียง
เธอไม่เคยปรารถนาจะได้เจอแม่มากขนาดนี้มาก่อน ต่อให้เทียบกับตอนเพิ่งหัดกินนมแม่ก็ยังไม่เท่า
“แม่เธอเหรอ?” สีหน้าเซียวเช่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย เรื่องนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขา
ต่อให้คนที่อยู่นอกประตูจะไม่เกี่ยวข้องกับเขาสักนิด เขาก็ยังทำสิ่งที่ทำอยู่ต่อไปได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
แต่คนที่อยู่ข้างนอกคือแม่ของซูฉิง ซึ่งก็แทบจะเป็นแม่ยายของเขาแล้ว ถ้าเห็นสภาพนี้เข้า คงคิดว่าเขากำลังรังแกซูฉิงแน่
“ยัยหนูคนนี้ อยู่กับใครกันแน่?” น้ำเสียงแม่ฟังดูร้อนใจ “เปิดประตูสิ!”
“แม่ รอเดี๋ยวนะ หนูจะไปเปิดแล้ว!” ซูฉิงทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า เธอไม่กล้าบอกตรง ๆ ว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน เพราะกลัวเซียวเช่อจะมีปฏิกิริยารุนแรง
เพราะในสายตาเธอนี่คือการลักพาตัว แต่ในสายตาเซียวเช่อกลับเป็นการออกเดต
เธอจึงส่งสัญญาณให้แม่รู้ว่าเดี๋ยวจะไปเปิดประตู ถ้าประตูยังไม่เปิด แม่ก็คงสังเกตเห็นความผิดปกติได้เอง
“ให้แม่เธอเห็นเธอสภาพนี้จะดีเหรอ?” เซียวเช่อเอียงคอเล็กน้อย
“นั่นสิ เราสองคนคบกันอย่างจริงจังนะ แต่แม่ฉันหัวโบราณ อาจไม่เข้าใจความชอบแบบนี้ของเราก็ได้” ซูฉิงพูดเสียงนุ่ม “เซียวเช่อ ช่วยหาเสื้อผ้ามาให้ฉันใส่หน่อย”