หวังเหลยอ้าปากเหมือนจะพูด แต่ก็หุบลง สุดท้ายเค้นคำพูดออกมาจากไรฟันได้เพียงคำเดียวว่า “ได้”
หวังเหลยดันแว่นขึ้น มองแขกสิ่งลี้ลับที่จ้องพวกเขาอยู่ทั่วลาน สูดหายใจลึก ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก
ทุกคนทยอยนั่งลง ผู้คนกว่าเจ็ดร้อยชีวิตเบียดเสียดกันอยู่ในเรือนสี่ประสานและถนนด้านนอก โต๊ะแปดเซียนมีไม่พอ บางคนจึงต้องเบียดนั่งบนธรณีประตู บางคนพิงกำแพงไม้ แต่ไม่ว่าจะนั่งตรงไหน สีหน้าของทุกคนก็แทบไม่ต่างกัน ทั้งแข็งทื่อและตึงเครียด มือวางบนเข่าไม่กล้าขยับส่งเดช สายตาจับจ้องผลไม้กับขนมขึ้นราบนโต๊ะ ไม่กล้ามองไปทางอื่น เพราะข้างโต๊ะทุกตัวมีสิ่งลี้ลับนั่งอยู่ แขกสิ่งลี้ลับเหล่านั้นไม่กิน ไม่พูด เพียงหันหน้ามาพร้อมกัน ใช้ดวงตารูปร่างต่าง ๆ จ้องมนุษย์ที่นั่งอยู่ท่ามกลางพวกมัน บางตนมีลูกตาปูดออกมาจากเบ้าห้อยแกว่งอยู่ข้างนอก บางตนมีเพียงหลุมดำสองหลุมในเบ้าตา บางตนมีดวงตางอกอยู่กลางหน้าผาก บางตนมีปากฉีกลงไปถึงใต้ใบหู แววตาที่พวกมันใช้จ้องผู้คนไม่ใช่ความสงสัย ไม่ใช่ความระแวดระวัง แต่เป็นความหิวโหยอย่างโจ่งแจ้ง ราวกับกำลังมองอาหารจานหนึ่งที่เพิ่งยกขึ้นโต๊ะ
สมาชิกหนุ่มคนหนึ่งทนสายตาของสิ่งลี้ลับที่นั่งตรงข้ามไม่ไหว จึงกระซิบกับเพื่อนข้าง ๆ ว่า “พวกมันกำลังมองผม... กำลังมองคอผมอยู่...”
“อย่ามองพวกมัน ก้มหน้ามองโต๊ะไว้” เพื่อนกัดฟันตอบ ทั้งที่มือของตัวเองก็สั่นเช่นกัน
ผลไม้กับขนมบนโต๊ะสะท้อนประกายมันวาวเยิ้ม ๆ ใต้แสงโคมแดง แมลงวันตัวหนึ่งเกาะอยู่บนขนมที่ขึ้นรา กระพือปีกสองครั้ง ก่อนจะถูกหมอกดำก้อนหนึ่งซึ่งไม่รู้มาจากไหนม้วนหายไป สมาชิกหญิงชราคนหนึ่งมองหมอกดำก้อนนั้นแล้วสวดว่า “อมิตาภพุทธ” คนข้าง ๆ รีบส่งเสียงจุ๊ปากเตือนให้เธอเงียบ
และแล้ว ในจังหวะนั้นเอง
แม่สื่อสิ่งลี้ลับบิดเอวเดินไปกลางลาน สะบัดผ้าเช็ดหน้าสีแดงไปทางหวังเหลย เสียงแหลมเล็กของเธอดังกรีดหูราวเล็บขูดผ้าไหม “เจ้าบ่าว—สินสอดของท่านอยู่ที่ไหนหรือ?”