หลี่หมินก็เบียดเข้ามา ช่วยพยุงหวังเหลยจากอีกด้าน พลางส่งเสียงโห่ตามว่า “จับมัดไว้กับเสา! ห้ามให้เข้าห้องหอ! ให้ยืนตากลมหนาวอยู่ตรงนี้ทั้งคืนไปเลย!” เกาเหวยกับจ้าวหมิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ต่างคนต่างจับขาหวังเหลยคนละข้าง ทั้งสี่คนช่วยกันยกหวังเหลยขึ้นมา ส่วนหวังเห่าก็กระโดดโลดเต้นอยู่ข้าง ๆ พลางตะโกนว่า “แซวเจ้าสาวแล้ว! แซวเจ้าสาวแล้ว!”
สมาชิกทีมคนอื่น ๆ ค่อย ๆ ได้สติ นักรบหนุ่มคนหนึ่งกระโดดลุกจากม้านั่งยาว น้ำเสียงเปี่ยมความตื่นเต้นเหมือนเพิ่งรอดตายมาได้ “แซวเจ้าสาว! ใช่! แซวเจ้าสาว! ผมเอาด้วย!” คนข้าง ๆ อีกหลายคนก็พุ่งเข้ามาตาม ช่วยกันยกหวังเหลยไปยังเสาต้นหนึ่งกลางลานบ้าน แล้วมีคนดึงผ้าไหมแดงมามัดหวังเหลยกับเสาไว้แน่นหนา
หวังเหลยถูกมัดไว้กับเสา ถูกคนทั้งกลุ่มยกหิ้วเหมือนหมูที่ถูกมัด แว่นตาเอียงลงไปอยู่ตรงปลายจมูก ขาแว่นข้างหนึ่งคล้องอยู่บนหู ส่วนอีกข้างชี้ขึ้นกลางอากาศ
มุมปากของเขากลับยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำเสียงเหมือนกำลังจะร้องไห้ แต่ทุกคำที่พูดออกมากลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ “ใช่! แซวเจ้าสาวดีจะตาย! ผมชอบแซวเจ้าสาวที่สุดเลย! นี่เป็นประเพณีอันดีงามที่บรรพบุรุษของพวกเราสืบทอดกันมา! ใครก็ห้ามขวาง! มัดผมให้แน่น ๆ เลย! มัดไว้ทั้งคืนก็ได้!”
เจ้าสาวสิ่งลี้ลับยืนอยู่หน้าห้องหอ เส้นผมใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงบิดพลิ้วอย่างบ้าคลั่ง เล็บของหัวหน้าหมู่บ้านสิ่งลี้ลับจิกลงไปในเนื้อฝ่ามือ หมอกสีดำแผ่ซึมออกมาจากร่างไม่หยุด ใบหน้าของแม่สื่อเขียวแล้วแดง แดงแล้วก็เขียว ราวกับทำกล่องสีหกใส่
แต่หลินเฉวียนยังคงหัวเราะ เขายืนอยู่กลางลาน ยืนอยู่ต่อหน้าสิ่งลี้ลับทั้งหมด และยืนอยู่ข้างกองเทียนแดงที่สว่างริบหรี่ลงเรื่อย ๆ พลางหัวเราะและโบกมือให้สมาชิกทีมที่อยู่ข้างหลัง “ยืนอึ้งกันทำไม! แซวเจ้าสาวกันสิ! ทำบรรยากาศให้คึกคักหน่อย! นี่เป็นงานมงคลใหญ่ของหมู่บ้านเกาซิงนะ!”
จากนี้ควรทำอย่างไรต่อ? แม้แต่หลินเฉวียนเองก็ยังไม่แน่ใจ ได้แต่มองไปรอบ ๆ เพื่อหาทางออก