หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ เซียวอี้กลับมาที่ห้องทำงาน กำลังจะเปิดเกมเล่น ก็มีข้อความเด้งเข้ามา
เงินสามร้อยล้านเข้าบัญชี
“แม่คุณนี่โอนให้ผมสามร้อยล้านจริงเหรอ?”
เซียวอี้ชะงัก พอนึกได้ว่าเป็นซูเหยียนที่โอนมา
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง เลิกเล่นเกม ถือมือถือตรงไปยังห้องประธานบริษัท
“ผมบอกว่าให้คุณ ทำไมถึงโอนเงินมา?”
เซียวอี้มองซูเหยียน
“มันมีค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้”
ซูเหยียนส่ายหน้า
“ตามที่ฉันบอกก่อนหน้านี้ จะจ่ายค่าตอบแทนให้คุณก่อนสามร้อยล้าน ส่วนหินหยกที่เหลือไว้ค่อยหักทีหลัง ฉันจะให้โบนัสคุณอีก”
“นี่คุณเอาเงินมาดูถูกผม!”
เซียวอี้โกรธ
“ก่อนหน้านี้แปดแสนบาท ก็ดูถูกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นมันไม่เหมือนกัน นั่นมัน…”
“พอเถอะ ถือว่าเงินสามร้อยล้านนี้ เป็นค่าเลี้ยงดู”
ซูเหยียนตัดบทเซียวอี้
“ให้คุณเป็นราชาคนกินหญ้าอ่อน”
“โอ้ ที่แท้คุณก็คิดไม่ซื่อกับผมจริง ๆ”
เซียวอี้ยิงฟันยิ้ม
“สามร้อยล้าน แค่อยากระดิกเสื้อผ้าผมให้หลุดหมด? ผมบอกคุณเลยนะ…คุณทำสำเร็จแล้ว!”
“…”
ซูเหยียนพูดไม่ออก มันอะไรกันเนี่ย
“บ่ายนี้คุณมีธุระไหม?”
“ไปคลังหินหยก”
“ทางนั้นไม่ต้องใช้คุณ คุณออกไปกับฉันหน่อย”
“ไปทำอะไร? ไปตลาดหินดิบที่อื่นเหรอ?”
“เปล่า ไปโรงแรม”
“หา? เปิดห้อง?”
เซียวอี้เบิกตากว้าง เอามือกุมหน้าอกตัวเอง
“นี่รอให้ถึงบ้านไม่ไหวแล้วเหรอ? คุณนี่ใจร้อนเกินไปแล้ว!”