ในห้องนั่งเล่น เซียวอี้สูบบุหรี่ ใจลอย
“ดีนะที่เป็นห้องสวีท เห็นแล้วกินไม่ได้ มันทรมานชะมัด”
เซียวอี้สบถงึมงำ เปิดทีวี แต่หางตายังคอยชำเลืองไปทางห้องนอนหลัก
เขาจินตนาการไปว่า ซูเหยียนเดินออกมาจากข้างใน ยื่นมือกวักเรียกเขา พร้อมร้องว่า ‘พี่ชายที่รัก มานี่เร็ว’ แล้วเขาจะถลาเข้าใส่ทันที
น่าเสียดายที่จินตนาการก็เป็นแค่จินตนาการ ความจริงก็คือความจริง ด้วยนิสัยของซูเหยียนแล้ว เธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น
“ไม่รู้จักเกรงใจกันบ้างเลย ฉันให้หยกสองร้อยล้านไปแล้ว ไม่มีแสดงความขอบคุณอะไรเลย? เงินขนาดนี้ หว่านใส่ดาราสาวคนไหนก็ถอดเสื้อผ้าขึ้นเตียงได้สบายๆ”
เซียวอี้บ่นพึมพำ แต่ถึงซูเหยียนจะถอดเสื้อผ้าได้ง่ายๆ จริง เธอก็คงไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาสนใจ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ว่าไง ไอ้สี่ตา”
เซียวอี้รับสาย น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาหน่อย
“มีข่าวคราวเกี่ยวกับสุดยอดศาสตราสิบตำนานหรือยัง?”
“ครับ พี่อี้ รายละเอียดผมส่งให้ทางอีเมลแล้ว”
เสียงของอี้จื่อดังจากลำโพง
“ที่จงไห่ ทางการก็กำลังสืบสวนอยู่ ได้ข่าวว่าเป็นระฆังตงหวง...”
“ระฆังตงหวง”
เซียวอี้ดวงตาเป็นประกาย ระฆังตงหวงอยู่ที่จงไห่จริงหรือ?
“เขาหลงซานกับเกาะตงซาน สองที่นี้น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด... อีกอย่าง ไม่ใช่แค่ทางการจีน แต่ก็มีกองกำลังจากต่างประเทศอีกไม่น้อย ที่แอบเข้ามาในจงไห่อย่างเงียบๆ เป้าหมายก็คือระฆังตงหวงนั่นแหละ”