ซูเหมยแยกใส่ข้าวกล่องกับผ้าอนามัยลงในถุงพลาสติกสองใบ มัดปากถุงแน่นแล้วเก็บลงเป้เดินเขา ส่วนมุมหนึ่งของเป้ถูกเธอยัดส้มจนเต็ม
แตงโมไม่มีที่ใส่ ส่วนกล้วยก็เก็บได้ไม่นาน ส้มจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
ซูเหมยยกเป้ขึ้นมาลอง ก่อนจะเหวี่ยงขึ้นบ่า ใบหน้ามีรอยยิ้มที่แทบไม่เคยเห็น
“ขอบคุณมากนะคะ เถ้าแก่เซี่ย ทั้งหมดกี่แต้มคะ? ฉันสแกนจ่ายให้เลย”
“ข้าวกล่อง 240 แต้ม ส้ม 60 แต้ม ผ้าอนามัย 100 แต้ม รวม 400 แต้ม เชิญสแกนได้เลย”
หลังรับแต้มแล้ว เซี่ยเหยียนก็เดินไปส่งเธอถึงหน้าประตู ยิ้มพลางโบกมือให้ เห็นซูเหมยกำสายสะพายเป้แน่น กระโดดสองสามที ก่อนจะย่อตัวลงเตรียมท่าออกวิ่ง
“เถ้าแก่เซี่ย รอฉันก่อนนะ!” พูดจบเธอก็ถีบพื้นสุดแรง พุ่งออกไปประหนึ่งหัวจรวด พริบตาเดียวก็ลับหายไปตรงหัวมุมถนน
ดูท่าพลังพิเศษของซูเหมยจะเป็นการวิ่งเร็ว
เซี่ยเหยียนเหยียดแขนบิดขี้เกียจ แล้วยืนตากแดดอยู่นาน
ฝนที่ตกไม่หยุดทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขึ้นรา ตอนนี้แดดดีขนาดนี้ ต้องออกมาตากให้เต็มที่
เซี่ยเหยียนเรียกสงสงให้ช่วยยกเก้าอี้โยกออกมา วางไว้หน้าร้าน
สงสงทำตามคำสั่ง วางเก้าอี้โยกเสร็จก็รีบคว้าอุปกรณ์ทำความสะอาดมาเริ่มกวาดถูทันที
พื้นที่โรงแรมขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว สงสงทำความสะอาดชั้นสามเสร็จก็ต้องไปต่อชั้นสอง ยังมีโถงใหญ่กับห้องอาหารอีก ทุกพื้นที่ต้องฆ่าเชื้อ พริบตาเดียวก็ยุ่งจนหัวหมุน
จังหวะนั้นเอง ลู่เจวี๋ยก็ออกมาตากแดดเหมือนกัน เธอมองเห็นส้มสด กล้วยสีเหลืองสวย และแตงโมเปลือกบางที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำในตู้กระจกทันที