เฝิงเป้ยได้นอนตื่นเองตามธรรมชาติอย่างหาได้ยาก เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นว่าตัวเองกำลังพักอยู่ในห้องสวย ๆ ของโรงแรม ก็ลุกพรวดขึ้นอย่างตื่นเต้น เตรียมลงไปซื้ออาหารกิน
นี่มันมีความสุขเกินไปแล้ว!
นอนจนตื่นเอง ตื่นมาแล้วยังลงไปซื้ออาหารกินได้อีก! มีน้ำมีไฟฟ้าครบ! ไม่ต้องกังวลเรื่องซอมบี้!
เฝิงเป้ยรู้สึกว่าทริปนี้มาถูกที่แล้วจริง ๆ มีแต่เสียดายที่ไม่ได้พ่อมาด้วยตั้งแต่แรก ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องอดอยากมาตั้งหลายวัน!
พูดถึงพ่อของเธอ เขายังคงกอดผ้าห่มนุ่ม ๆ หลับสนิทอยู่
เฝิงเป้ยแกะชุดอุปกรณ์อาบน้ำแบบใช้แล้วทิ้งออก แล้วค่อย ๆ แง้มประตู เดินไปล้างหน้าแปรงฟันที่อ่างน้ำส่วนกลาง
ระหว่างที่พ่อยังไม่ตื่น เธอจะได้ลงไปซื้ออาหารก่อน ขืนไปช้ากว่านี้ อาหารอาจขายหมดก็ได้!
เฝิงเป้ยหยิบบัตรแล้วรีบลงไปชั้นหนึ่ง พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่หน้าเครื่อง เธอก็เริ่มกังวลว่าข้าวกล่องจะขายหมดแล้ว กำลังหงุดหงิดใจอยู่พอดี ก็เห็นว่ายังมีอาหารจำหน่ายอยู่บนเครื่อง
เฝิงเป้ยยิ้มหน้าบาน ใช้บัตรซื้ออาหารเช้าสองชุด จ่ายไป 15 แต้ม
ดีจริง ๆ ยังขายไม่หมดด้วย
เดี๋ยวก่อน ทำไมตรงนั้นถึงมีคนเดินเข้าออกกันล่ะ?
เฝิงเป้ยเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย แค่เหลือบมองทีเดียวก็แทบกระอักเลือด
ทำไมที่นี่ถึงมีร้านอาหารด้วย! อ๊าก! แถมราคายังถูกขนาดนี้อีก!
เธอกระทืบเท้าด้วยความเสียดาย ทำได้แค่มองลูกค้าข้างในกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งที่เธอซื้ออาหารเช้ามาแล้วแท้ ๆ!
เฝิงเป้ยวิ่งกลับขึ้นไปชั้นบนอย่างโมโห เปิดประตูเข้าไปก็เห็นเฝิงเทียนสี่เพิ่งตื่นพอดี เธอจึงยื่นอาหารเช้าในมือให้เขา