“พ่อไม่ใช่บอกว่าจะยึดโรงแรมนี้มาเป็นของเราเหรอ?”
ทำไมถึงได้บุ่มบ่ามขนาดนี้?
เฝิงเป้ยกลืนคำถามนั้นลงคอ ปกติพ่อของเธอเป็นคนยิ้มแย้มแต่แฝงเขี้ยวเล็บ ทำไมวันนี้ถึงเป็นฝ่ายเข้าไปหาเรื่องเจ้าของโรงแรมเอง?
หรือมีแผนอะไรอีกแล้ว? ถุยสิ ต้องเรียกว่าแผนการต่างหาก
ปากเฝิงเทียนสี่เต็มไปด้วยไข่ดาว กินจนมันเยิ้มไปทั้งปาก แม้แต่หนวดเคราตรงคางก็ยังเปื้อนมัน
เฝิงเป้ยรู้สึกคลื่นไส้ จึงเบือนหน้าหนีไปมองลูกค้าอีกโต๊ะที่อยู่ด้านหลังพวกเขา
ในวันสิ้นโลก เธอแทบไม่เคยเห็นผู้ชายที่ยังสะอาดสะอ้านขนาดนี้สักกี่คน
ผู้ชายตรงหน้าดูสะอาดสะอ้านกว่าเธอเสียอีก นิ้วยาวเรียวแต่ดูแข็งแรง ส่วนต้นแขนก็มีกล้ามเป็นมัด
เธอขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อย อยากมองลอดคอเสื้อที่เปิดอยู่ของเขาเข้าไปดู
ว้าว หุ่นดีไม่เบา...
เฝิงเป้ยคิดว่าหุ่นของผู้ชายคนนี้ดีกว่าฉีฮว่าด้วยซ้ำ
ถ้าเทียบกับเขาแล้ว ฉีฮว่าก็เหมือนไก่ตัวเล็ก ๆ...
ผู้ชายคนนั้นสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ มือที่กำลังกินอาหารชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอตรง ๆ ด้วยสายตาดุดัน
เฝิงเป้ยรีบก้มหน้าแสร้งทำเป็นกินอาหาร
แต่ก็ยังอารมณ์ร้ายกว่าฉีฮว่ามากอยู่ดี...
เฝิงเทียนสี่เหลือบมองลูกสาว ก่อนหันไปมองผู้ชายโต๊ะตรงข้าม แล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมพยักหน้าทักทาย
ชายคนนั้นกวาดตามองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเย็นชา ลุกขึ้นยกถาดอาหารไปคืน แล้วเดินออกจากร้านอาหารไปอย่างรวดเร็ว
“แม่งเอ๊ย ทั้งเจ้าของทั้งลูกค้าร้านนี้รับมือยากชะมัด แต่ละคนหยิ่งจนตาแทบมองฟ้า บัดซบ!” เฝิงเทียนสี่จ้องแผ่นหลังของชายคนนั้นด้วยแววตาอำมหิต พลางพึมพำด่าทอเสียงต่ำ