“หนีไป! ลูกเอ๊ย!” หญิงชราออกแรงเฮือกสุดท้ายผลักเขาออกไป ขาทั้งสองข้างของตัวเองกลับอ่อนยวบเหมือนเส้นบะหมี่ ทรุดลงนั่งกับพื้นทันที
“แม่!”
เด็กชายที่ถูกผลักออกไปตะโกนเรียกด้วยความเจ็บปวด รีบหันกลับมาคว้าแขนหญิงชราแล้วออกแรงลากเธอวิ่ง
“ปล่อยแม่ไว้เถอะ...ลูกเอ๊ย...แม่ไม่ไหวแล้ว...ลูกเอ๋ย แก้วตาของแม่...”
หญิงชราน้ำตาคลอ มองเด็กชายเป็นครั้งสุดท้ายอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนออกแรงยื้อไว้ หวังใช้ตัวเองซื้อเวลาให้ลูกหนีเอาชีวิตรอด
“ไม่! แม่! แม่ตายไม่ได้นะ! รอก่อน!” เด็กชายยึดแขนแม่ไว้แน่น ดวงตากวาดมองร้านค้ารอบตัวอย่างบ้าคลั่ง
แต่ข้างในกลับโล่งว่าง ไม่มีแม้แต่ตู้สักใบให้ซ่อนคนได้!
เด็กชายแทบกระอักเลือดด้วยความเสียใจ ทว่าเสียงฝีเท้าซอมบี้ด้านหลังกลับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ กรงเล็บแหลมคมแทบฉีกเสื้อผ้าบนตัวเขา มันหมายจะฉีกเนื้อแล้วกลืนกินทั้งเป็น ก้มหน้าลงกัดแทะหน้าท้องอุ่นร้อนของเขาอย่างตะกละตะกลาม...
เด็กชายกรีดร้องอย่างเจ็บปวดสุดขีด แล้วออกวิ่งสุดกำลัง สายตาพลันจับจ้องไปยังสงสงที่ยืนมองอยู่เงียบ ๆ หลังประตูกระจก ร่างทั้งร่างของเขาสะท้านวาบ
เขายังมีโอกาส! การสื่อสารบังคับได้ผล! เขาทำให้มันเปิดประตูให้ได้!
ศักยภาพที่ปะทุขึ้นในยามสิ้นหวังช่วยให้เขาสลัดฝูงซอมบี้ได้สำเร็จ และเข้าใกล้โรงแรม
เขาลากแม่พุ่งไปที่ประตูกระจก ก่อนแนบตัวเข้ากับบานประตูแน่น
มือเด็กชายสั่นเทาขณะฝืนกระตุ้นพลังพิเศษ แสงสีเขียวปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนพลังในร่างหมดเกลี้ยง เขาจึงประคองก้อนแสงสีเขียวขนาดใหญ่ไว้บนหน้าผาก พยายามกระตุ้นมัน—