จิ่งอี้ม่ายก้าวเข้าประตูโรงแรมมาด้วยสภาพมอมแมมเปื้อนโคลน ทั้งเนื้อตัวสกปรกและเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง ทว่าเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังมาจากด้านบนกลับดึงความสนใจของเขาไปในทันที
เขาเงยหน้ามอง—โทรทัศน์มีอินเทอร์เน็ตด้วยเหรอ?!
พอมองไปทางเซี่ยเหยียนอีกที ก็เห็นเธอกำลังถือหม้อไฟสำเร็จรูปแบบอุ่นร้อนในตัวกินอย่างเอร็ดอร่อย สายตาจับจ้องหน้าจอโทรทัศน์ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
จิ่งอี้ม่ายถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนหันไปมองป้ายร้าน
ไม่ผิดแน่ นี่คือโรงแรมพักผ่อน
แต่โลกาวินาศดำเนินมานานขนาดนี้ ทั้งไฟฟ้าทั้งอินเทอร์เน็ตก็ไม่มี แล้วเถ้าแก่เซี่ยดูโทรทัศน์ได้ยังไง?
เขาเดินขึ้นบันไดอย่างกังขา หันกลับมามองทีวีเป็นระยะ สายตาหยุดอยู่ที่รายการวาไรตี้ซึ่งกำลังฉายอยู่
เมื่อเห็นใบหน้าคุ้นตาบางคนในรายการ จิ่งอี้ม่ายก็อดรู้สึกเลื่อนลอยไม่ได้ ราวกับในร้านกับนอกนั้นเป็นคนละโลก
ที่นี่ของเถ้าแก่เซี่ยคือสวรรค์ ส่วนโลกภายนอกคือขุมนรกที่เต็มไปด้วยซอมบี้
ถ้าพ่อแม่ของเขายังอยู่ คงยินดีมาอยู่ที่นี่นาน ๆ ...
ครืด ๆ ๆ
จิ่งอี้ม่ายก้มลงมอง เห็นสงสงถือเครื่องขัดพื้นเดินตามหลังเขามา กำลังทำความสะอาดรอยสกปรกให้หมดจด
ไม่นานมันก็เข้ามาใกล้ ดวงตากลมเล็กดำสนิทจ้องเสื้อผ้าบนตัวเขาไม่วาง แขนปุกปุยสั่นระริก ราวกับอยากใช้เครื่องขัดพื้นทำความสะอาดและฆ่าเชื้อให้เขาสักรอบ
จิ่งอี้ม่ายรีบยกมือห้าม ก่อนก้าวขึ้นบันไดรวดเดียวหลายขั้น กลับถึงห้องตัวเองแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ จากนั้นก็ยัดเสื้อผ้าเก่าสกปรกลงเครื่องซักผ้าอัตโนมัติเต็มรูปแบบ เป่าผมจนแห้งหมาดแล้วจึงเตรียมลงไปกินข้าว