“จากฐานที่มั่นไปโรงแรมนั่นใช้เวลานานแค่ไหน?” เฝิงเทียนสี่ปิดประตูห้องแล้วล็อกกลอน เขากวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็ลดเสียงถาม
“ประมาณสองชั่วโมงกว่า โรงแรมอยู่ใจกลางเมือง” เฝิงเป้ยดึงผ้าดำที่คลุมศีรษะลงมาอีกนิด พยายามเผยให้เห็นแค่ดวงตา
ถ้าหวังเสวี่ยเวยเห็นรอยตบประทับบนหน้า เธอคงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอีกแน่!
“สร้างไว้ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ! ให้ตายสิ!” เฝิงเทียนสี่คว้าพลั่วเหล็กที่พิงอยู่ด้านนอกประตู ฉวยจังหวะที่คนอื่นไม่ทันสังเกต พาเฝิงเป้ยลอบออกจากฐานที่มั่น
“ฝนตกก็หนาวจะตาย แดดออกก็ร้อนจะตาย! สวรรค์ยังจะให้คนอยู่รอดกันอีกไหม!” เฝิงเทียนสี่พึมพำพลางพยักหน้าให้คนเฝ้ายามเป็นเชิงทักทาย เขาเดินออกไปได้อย่างสบาย ๆ
“เธอเดินนำไป ระวังอย่าให้ซอมบี้เห็นล่ะ!”
เฝิงเป้ยขานรับเสียงเบา หัวใจเต้นรัว แม้จะกลัวมาก แต่โรงแรมก็เป็นเหมือนแครอตที่ห้อยล่ออยู่ตรงหน้า เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องไป
เฝิงเทียนสี่แทบไม่เคยออกจากฐานที่มั่น นับครั้งได้ที่ออกไปก็มีพวกผู้มีพลังพิเศษของฐานที่มั่นคอยล้อมคุ้มกันไว้ตรงกลาง ก่อนซอมบี้จะเข้ามาใกล้ พวกมันก็ถูกกำจัดจนหมดแล้ว
เขาเองก็หวาดหวั่นอยู่บ้าง คิดจะถอดใจกลับไป แต่พอนึกถึงข้าวกล่องที่หน่วยของลูกสาวเอากลับมาได้ก็เปลี่ยนใจ
ถึงเขาจะไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว แต่ก็เคยได้กลิ่น นั่นเป็นอาหารจริง ๆ ชัดเจน!
ถ้าเขายึดโรงแรมมาเป็นของตัวเองได้ ข้าวกล่องพวกนั้นก็จะกินเท่าไรก็ได้ตามใจไม่ใช่หรือ? ฮ่า ๆ ๆ กินเองกล่องหนึ่ง แล้วโยนให้ไอ้หมาแก่เฝิงเล่อซานอีกกล่องก็ได้!