ประตูถูกผลักเปิดดังเอี๊ยด
พอดีรายการวาไรตี้กำลังฉายฉากตลก เซี่ยเหยียนลุกขึ้นพลางหัวเราะจนหุบปากไม่ลง
“โอ๊ย ตลกเกินไปแล้ว! ฮ่า ๆๆๆๆ!”
“ผู้ชายคนนี้ทึ่มชะมัด แค่กระโดดเชือกง่าย ๆ ยังข้ามไม่ได้! ถึงกับล้มหน้าคะมำ ฮ่า ๆๆ!”
จางเหล่ยกับจิ่งอี้ม่ายหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้ ทั้งคู่ไม่ทันสังเกตว่ามีคนมาที่หน้าประตู
เดิมทีเฝิงเทียนสี่คิดจะข่มขวัญอีกฝ่ายเสียก่อน แต่พอก้าวเข้ามา เขากลับตะลึงกับโทรทัศน์บนผนัง ผลไม้บนโต๊ะกลาง เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านของทุกคน และสีหน้าที่ดูมีสุขภาพดี
เซี่ยเหยียนเช็ดน้ำตาที่ซึมตรงหางตา รอยยิ้มค่อย ๆ จางลง ก่อนหันไปมองแขกที่หน้าประตู
“สวัสดีค่ะ แขกต้องการเข้าพักไหมคะ?”
คนสองคนตรงหน้าดูเหมือนหนีมาจากที่ไกล ๆ ชายกางเกงเปื้อนคราบสกปรก ใบหน้าดำมอมแมมจนดูไม่ออกว่าเป็นใคร แต่ในเมื่อมาถึงหน้าประตูแล้วก็ถือเป็นแขก เซี่ยเหยียนไม่มีทางปฏิเสธไม่ให้เข้าพักเพราะเสียดายแต้ม
เห็นเฝิงเทียนสี่เงียบเป็นเป่าสาก พูดอะไรไม่ออกสักคำ เฝิงเป้ยจึงจำต้องโผล่ออกมาจากด้านหลังเขา “ฉันเองค่ะ เฝิงเป้ย เคยมาพักที่นี่กับเถ้าแก่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ในบัตรยังมีแต้มเหลืออยู่นะคะ!”
เธอพยายามเช็ดหน้าให้สะอาด พลางภาวนาให้เซี่ยเหยียนอย่าลืมเธอเสียก่อน
เซี่ยเหยียนเพ่งมองใบหน้าของเธออย่างละเอียด แล้วก็รู้สึกคุ้นขึ้นมาจริง ๆ หลังรับบัตรที่อีกฝ่ายยื่นให้ เธอถึงนึกออกว่า นี่ไม่ใช่คนที่ตัวเองเคยเตะไปทีหนึ่งหรอกหรือ!
ช่างเป็น “ลูกค้าประจำ” จริง ๆ
“อ้อ นึกออกแล้ว วันนี้ทำไมไม่ออกมากับทีมล่ะ? จะพักไหม?”