โรงแรม?
ป่านนี้แล้วยังมีคนเปิดโรงแรมอีกเหรอ?
อย่าบอกนะว่าเป็นกลโกงรูปแบบใหม่!
สีหน้าของสมาชิกในทีมเปลี่ยนไปมา จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าคำพูดของเซี่ยเหยียนที่ยิ้มแย้มอยู่มีความจริงอยู่กี่ส่วน
เฝิงเป้ยราวกับได้กลับมาอยู่ในถิ่นของตัวเอง สีหน้าเปี่ยมความภาคภูมิใจ เธอฉวยจังหวะที่พวกเขาไม่ทันระวังเปิดประตูกระจกออก
เสียงอุทานดังขึ้นจากทุกคน
“ไม่ต้องกลัว ซอมบี้มองไม่เห็นพวกเรา!” เฝิงเป้ยพูดเสียงดัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพองเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของพวกเขา โดยเฉพาะหวังเสวี่ยเวยที่เธอจงใจเน้นเป็นพิเศษ
อย่างที่เห็น ซอมบี้ที่ล้อมอยู่ด้านนอกเป็นชั้น ๆ โงนเงนไปมา แต่กลับมองไม่เห็นพวกเขาที่อยู่ในร้าน ต่อให้เฝิงเป้ยพูดเสียงดังขนาดนั้น พวกมันก็ยังไม่ได้ยิน
“นี่...นี่มันพลังพิเศษอะไรกัน?” หลี่เฉียงถามอย่างไม่อยากเชื่อ พลางทำท่าจะเดินออกไป แต่ถูกฉีฮว่าคว้าแขนไว้
ฉีฮว่าระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง เขานึกถึงคำพูดของเซี่ยเหยียน แล้วจ้องมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์
ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน? ทำไมถึงมาเปิดโรงแรมอยู่กลางวงล้อมซอมบี้ ห่างจากฐานที่มั่นขนาดนี้?
“หัวหน้าคะ คืนนี้พวกเราพักที่นี่กันเถอะค่ะ ฉันจองห้องไว้แล้ว ถึงจะเล็กไปหน่อย แต่ปลอดภัยมาก!” เฝิงเป้ยเดินไปหยุดข้างฉีฮว่า ดวงตาเป็นประกายราวกับกำลังยื่นของล้ำค่าให้เขา
เฝิงเป้ยกลายเป็นพนักงานประชาสัมพันธ์ให้ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้โดยไม่รู้ตัว แถมยังตั้งใจทำหน้าที่อย่างเต็มที่ เซี่ยเหยียนพยักหน้าด้วยความพอใจ
ถ้ามีคนแบบนี้มาอีกสักหลายคน เธอคงไม่ต้องเปลืองน้ำลายไปตั้งเท่าไร!
“เธอเคยพักที่นี่แล้วเหรอ?”
“อื้อ ฉันนอนกลางวันไปงีบหนึ่ง สบายสุด ๆ เลย!” ถึงเธอจะพูดเกินจริงไปบ้าง แต่นี่ก็เป็นครั้งที่เธอนอนหลับสบายที่สุดจริง ๆ