เฝิงเป้ยไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมทีมจะมาถึงเมื่อไร ด้านนอกยังมีซอมบี้ล้อมอยู่ไม่ห่าง
ด้วยพลังพันธนาการขั้นสองของเธอ คงหนีออกไปไม่ได้ แถมยังต้องอยู่ที่นี่เพื่อสืบหาข้อมูลต่อ
คิดได้ดังนั้น เธอก็พยักหน้าแล้วยื่นบัตรให้ «รบกวนด้วยนะคะ พี่สาว ฉันจะพักที่นี่หนึ่งคืน รอคนในทีมมารับ»
หลังรูดบัตรแล้ว เซี่ยเหยียนก็ยื่นกุญแจห้อง 101 ให้
«ห้องอยู่ด้านหลัง ประตูที่เขียนว่า 101 นั่นแหละ»
เฝิงเป้ยรับกุญแจมา มองออกไปนอกประตูแล้วตัดสินใจกลับไปพักในห้องก่อน วันนี้เธอตกใจและเหนื่อยมาทั้งวัน พอผ่อนคลายลงก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ทั้งยังเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง
เธอผลักประตูห้อง 101 เข้าไป การตกแต่งด้านในก็คล้ายกับที่ฐานที่มั่นอยู่บ้าง
เตียงเดี่ยวโยกเยกเหมือนจะพัง ผ้าห่มเก่าเหลืองซีด แต่พื้นกลับสะอาด
ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ มีเตียงให้นอนก็นับว่าดีแล้ว จะไปหาผ้าปูที่นอนใหม่เอี่ยมจากไหนกัน
ดูท่าความสามารถของเจ้าของโรงแรมสาวคนนี้ก็ไม่ได้มากมายอะไร คงแค่มีพลังป้องกันสูงกระมัง?
เฝิงเป้ยคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
เซี่ยเหยียนยกเก้าอี้โยกไปไว้ตรงหน้าประตู แล้วเอนกายลงอย่างสบาย หากไม่ใช่เพราะซอมบี้ที่อยู่ไม่ไกลมีสภาพน่าสยดสยองจนดูไม่ได้ เธอก็คงรู้สึกเหมือนกำลังมาพักร้อนอยู่จริง ๆ
ร้านเล็ก ๆ ต้อนรับลูกค้าคนแรก ได้รับเงินเข้าบัญชีสำเร็จ 37 แต้ม
ตามกฎของระบบ ต่อให้ลูกค้าเติมเงิน 500 แต้ม แต่ถ้ายังไม่ได้ใช้จ่ายจริง แต้มเหล่านั้นก็ยังนับเป็นรายได้ไม่ได้
เซี่ยเหยียนอ่านจบแล้วอยากด่าระบบว่าเฮงซวย
ข้างนอกแดดสวย แต่เธอกลับมือเปล่า
เธอเปิดร้านค้า ตั้งใจจะซื้อเครื่องขายเครื่องดื่มสักเครื่อง แต่กลับมีคำเตือนเด้งขึ้นมา
【หมายเหตุ: ระดับ 1 ซื้อเครื่องจักรได้มากที่สุด 3 ชนิด ขณะนี้มี 3/3 ชนิด】
เซี่ยเหยียนหลับตาลงอย่างกลัดกลุ้ม
เธอนอนกลางวันดีกว่า
แต่ก่อนจะหลับ...
«สงสง มาคอยคุ้มกันฉัน ห้ามใครหรือพลังพิเศษเข้าใกล้» พูดจบเธอก็เปิดระบบป้องกันที่ติดมากับร้าน ปรับการตั้งค่าเริ่มต้น แล้วเพิ่มข้อห้ามหนึ่งข้อ: ห้ามคุกคามชีวิตเจ้าของร้าน ผู้ฝ่าฝืนจะถูกขับไล่และขึ้นบัญชีดำ
«เรียบร้อย ฉันจะนอนแล้ว»
......
«หัวหน้า ผ่านมาตั้งนานแล้ว เฝิงเป้ยคงถูกซอมบี้กินไปแล้ว ทำไมเรายังต้องไปหาเธออีก? ฟ้าจะมืดแล้วนะ!» หวังเสวี่ยเวยกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ พลางมองชายร่างสูงใหญ่ที่นำหน้าอย่างขุ่นเคือง
หลังเห็นสัญญาณขอความช่วยเหลือสีม่วง หัวหน้าก็รีบกลับไปยังจุดรวมพลเพื่อตรวจนับคน เมื่อพบว่าเฝิงเป้ยหายไป สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ลงอย่างมาก ทั้งยังซักถามพวกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเฝิงเป้ยไปไหน
เมื่อรู้ว่าเฝิงเป้ยออกไปหาเสบียงคนเดียว สีหน้าหัวหน้าก็ยิ่งดูแย่ เขาสั่งยกเลิกการพักทันที แล้วนำทุกคนออกไปช่วยเฝิงเป้ย
แต่ตั้งแต่เธอส่งสัญญาณจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมานานแล้ว พวกเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เฝิงเป้ยอยู่ที่ไหน แถมยังไม่กล้าตะโกนเรียกชื่อเธอดัง ๆ
ให้ตายสิ หวังเสวี่ยเวยแอบกลอกตา
เธอมองหลี่เฉียงที่อยู่อีกด้าน เห็นอีกฝ่ายตั้งใจตามหาคนเสียจนรู้สึกน่าขัน
เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า «หลี่เฉียง เธอว่าเฝิงเป้ยยังมีชีวิตอยู่ไหม?»
หลี่เฉียงไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอ ทั้งยังหลบออกไปอย่างแนบเนียน
ทำเป็นอะไรไป! ตอนขับไล่เฝิงเป้ย เธอก็มีส่วนร่วมไม่ใช่หรือไง! ตอนนี้กลับทำตัวเป็นคนดีเสียแล้ว!
ถึงอย่างไรหลี่เฉียงก็เป็นหนึ่งในสมาชิกที่แข็งแกร่งของทีม หวังเสวี่ยเวยไม่อยากแตกหักกับเธอ จึงได้แต่กลับไปยืนที่เดิมอย่างเสียหน้า
«ไปดูถนนเส้นนั้น» ฉีฮว่าหัวหน้าทีมพูดเสียงต่ำ พร้อมชี้ไปยังถนนด้านหน้า
เหลือถนนเส้นนี้ที่ยังไม่ได้ค้นหา หวังว่าเฝิงเป้ยจะยังมีชีวิตอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงอธิบายกับพ่อของเธอลำบาก
คนทั้ง 5 ค่อย ๆ เดินเข้าไปในถนน แต่กลับพบว่าที่นี่มีซอมบี้มากกว่าที่อื่นหลายเท่า
ฉีฮว่ากวักมือ ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ
ทันใดนั้น หวังเสวี่ยเวยก็กรีดร้องเสียงดัง
«ข้างหลังมีซอมบี้มาแล้ว!! รีบหนีเร็ว!!»
ทุกคนในทีมสะดุ้ง ฉีฮว่าอยากห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว
ซอมบี้ด้านหน้าหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียง มันมีใบหน้าบิดเบี้ยวแล้วพุ่งเข้ามา
ซอมบี้ที่อยู่ด้านหลังทีมก็เห็นพวกเขาและกรูกันเข้ามา ทีมถูกขนาบอยู่ตรงกลางราวกับไส้แฮมเบอร์เกอร์
«ตั้งรับ!» ฉีฮว่าตะโกนลั่น
......
เซี่ยเหยียนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงต่อสู้
เธอลืมตาขึ้น เห็นซอมบี้จำนวนมากล้อมถนนที่อยู่ไม่ไกลไว้เป็นชั้น ๆ ตรงกลางมีพลังพิเศษหลากสีพุ่งขึ้นเป็นระยะ ซอมบี้ที่อยู่ในเส้นทางต่างล้มลงเป็นแถบ
อ้อ มีคนถูกซอมบี้ล้อมอีกแล้วสินะ?
ไม่รู้ว่าจะหนีออกมาได้ไหม ตอนนี้ใกล้มืดแล้ว น่าจะมาพักที่ร้านเธอได้
จะมีแต้มเข้าบัญชีอีกแล้ว
เซี่ยเหยียนถูมืออย่างตื่นเต้น พลางภาวนาให้พวกเขามีพลังพิเศษแข็งแกร่งพอจะหนีออกจากวงล้อมซอมบี้ได้
«เกิดอะไรขึ้น...?»
เฝิงเป้ยขยี้ตาแล้ววิ่งออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
นาน ๆ ทีจะได้นอนหลับสนิทขนาดนี้ แปลกจริง ๆ เธอกลับหลับปุ๋ยในสถานที่แปลกหน้าโดยไม่ระแวดระวังเลยสักนิด
เจ้าของร้านใช้พลังพิเศษอะไรกับเธอหรือเปล่า?
เฝิงเป้ยลอบมองเซี่ยเหยียนอย่างระมัดระวัง
ตอนนั้นเอง มีคนในวงล้อมซอมบี้ตะโกนขึ้นว่า «หัวหน้า! ทางนั้นเปิดช่องฝ่าออกไปได้!»
«ดี! หนีออกไปทางช่องนั้น!»
เฝิงเป้ยได้ยินเสียงคุ้นหูก็ตื่นเต้นขึ้นมา เธอวิ่งออกไปหน้าประตูแล้วตะโกนว่า «หัวหน้าฉีฮว่า! ฉันเฝิงเป้ย! หนีมาทางนี้!»
ทุกคนสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเฝิงเป้ย ทั้งมีคนดีใจและคนโกรธเคือง
«เจ้าของร้าน คนในวงล้อมซอมบี้เป็นเพื่อนร่วมทีมของฉัน ช่วยไปช่วยพวกเขาได้ไหมคะ? ขอร้องล่ะ!» เฝิงเป้ยประสานมือ ดวงตาเต็มไปด้วยแวววิงวอน
เซี่ยเหยียนมองเธอราวกับมองคนโง่ «สมองมีปัญหาหรือไง? เพื่อนร่วมทีมของเธอ เธอไม่ไปช่วยเอง แต่กลับหวังให้คนแปลกหน้าอย่างฉันไปช่วยเนี่ยนะ?»
เฝิงเป้ยถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก ได้แต่เอ่ยตะกุกตะกักว่า «พลังพิเศษของฉันอ่อนแอเกินไป... คุณมีความสามารถมากกว่า วางใจเถอะ ช่วยพวกเขาออกมาได้แล้วฉันจะให้แก่นพลังคุณ! ให้ตั้งเยอะ!»
เซี่ยเหยียนกลอกตา แล้วยกเท้าเตะเธอออกไปนอกประตู «รู้ว่าตัวเองอ่อนแอแล้วยังไม่คิดพัฒนาตัวเอง! เอาแต่หวังพึ่งคนอื่น ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ที่ไม่ได้เจอกันมานานของเธอหรือไง?»
เฝิงเป้ยรีบคว้ากรอบประตูไว้ ถึงไม่ล้มลงไปกองกับพื้น เธอเม้มปากแน่น ไม่กล้าพูดอีก ทั้งยังหวาดกลัวว่าเซี่ยเหยียนจะโยนเธอเข้าไปในฝูงซอมบี้
ซอมบี้ทางนั้นมีตั้งมากมาย ถ้าเธอเข้าไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย
เซี่ยเหยียนเห็นเธอเกาะกรอบประตูไม่ขยับ ทำท่าหวาด ๆ แล้วค่อย ๆ แอบขยับเข้ามาในร้าน จึงแค่นเสียงเย็นชา
เกลียดพวกที่ใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับคนอื่นที่สุด! เห็นแก่แต้มที่กำลังจะได้มา จะปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ก่อนก็แล้วกัน เรื่องปรับปรุงสภาพที่พักต้องมาก่อน!
กลุ่มคนวิ่งหนีออกมาจากวงล้อมซอมบี้ สายตาจับจ้องเฝิงเป้ยที่อยู่หน้าร้าน พวกเขาดีใจแล้ววิ่งเข้ามาสุดชีวิต
เมื่อเห็นว่าพวกเขาหนีออกมาได้สำเร็จ เฝิงเป้ยก็รีบตะโกนว่า «รีบเข้ามา! ร้านนี้กันซอมบี้ได้!»
ไม่นาน คนกลุ่มนั้นก็หอบหายใจวิ่งเข้ามา ยังไม่ทันหายใจทั่วท้องก็รีบจะไปปิดประตูใหญ่
เฝิงเป้ยหันกลับไปมองเซี่ยเหยียน เห็นเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ใจพลันกระตุก รีบเข้าไปห้าม «ไม่ต้องปิดประตู ซอมบี้เข้ามาไม่ได้!»
«เธอพูดบ้าอะไร! รู้ไหมว่าเพราะเธอ พวกเราเกือบถูกซอมบี้กินแล้ว!» หวังเสวี่ยเวยโกรธจนจมูกเบี้ยว เธอพุ่งเข้าไปผลักเฝิงเป้ยอย่างแรง
ปกติเฝิงเป้ยก็เป็นคนเอาแต่ใจอยู่แล้ว แถมไม่ชอบหวังเสวี่ยเวยเป็นทุนเดิม พอโดนผลักก็ยิ่งเดือด เธอผลักกลับทันที «เธอนั่นแหละที่มีปัญหา! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะต้องออกมาคนเดียวหรือไง! อยากมีเรื่องใช่ไหม? เข้ามาเลย!»
เมื่อเห็นทั้งคู่เริ่มปะทะกันหนักขึ้น ฉีฮว่าที่แอบสังเกตเซี่ยเหยียนอยู่ข้าง ๆ ก็จำต้องออกมาห้าม
«นี่มันเวลาไหนแล้วยังจะทะเลาะกันอีก! พอได้แล้ว!»
เขาคำรามลั่น ทั้งสองจึงหยุดมือ จ้องหน้ากันอย่างเดือดดาล ไม่มีใครยอมใคร
บรรยากาศพลันแปลกประหลาดขึ้นมา
เซี่ยเหยียนกระแอมเบา ๆ ดึงดูดสายตาของทุกคน
«ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมพักผ่อน ทุกท่านต้องการเข้าพักไหม?»