ยังคงเป็นคืนที่หลับสบายเช่นเคย
เซี่ยเหยียนกอดผ้าห่มนุ่มนิ่มนอนอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงพักหนึ่ง ก่อนจะยืดแขนบิดขี้เกียจแล้วเปิดม่าน จากนั้นก็กลับเข้าไปในห้องน้ำ ตักน้ำใส่แก้วแล้วเริ่มแปรงฟันล้างหน้า
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอถึงค่อยปรากฏตัวที่โถงใหญ่
“อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน เมื่อคืนหลับสบายกันไหมคะ?”
“อรุณสวัสดิ์ครับเจ้าของร้าน หลับสบายมาก” ฉีฮว่าพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
หลายคนในโถงใหญ่นั่งกินอาหารเช้าอยู่บนพื้น
เซี่ยเหยียนกวาดตามอง เครื่องอาหารเช้าทุกชนิดถูกซื้อไปอย่างละสองชุด
เพิ่งเช้าก็ได้คะแนนมา 84 แต้ม ช่างเป็นวันที่ดีจริง ๆ
หลังทักทายทุกคนอย่างกระตือรือร้น เธอก็เปิดประตูใหญ่ ทีมที่กำลังก้มหน้ากินข้าวอยู่พลันหันมองตามเสียง
ซอมบี้ที่เมื่อคืนแน่นเต็มถนนคงถูกเสียงอื่นดึงดูดไปแล้ว เหลือเพียงไม่กี่ตัวที่เดินเตร่อยู่ตามลำพัง
เซี่ยเหยียนสั่งให้สงสงไปทำความสะอาด ส่วนตัวเองเดินไปหน้าเครื่องอาหารเช้าแล้วกดเกี๊ยวนึ่งหนึ่งชุด
เสียงติ๊งดังขึ้น กล่องอาหารก็เลื่อนออกมา
เธอรับมาแล้วเดินไปนั่งกินช้า ๆ หลังเคาน์เตอร์ชำระเงิน
แสงแดดอบอุ่น สายลมพัดเอื่อย กลิ่นอาหารหอมอบอวลไปทั่วห้อง
สมาชิกทีมมึนงงไปชั่วขณะ ราวกับกำลังฝันอยู่
พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ แบบนี้เมื่อไรกัน ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกซอมบี้ล้อม นอนหลับอย่างปลอดภัย แถมยังได้กินของอร่อยสุด ๆ
ฮือ ๆ ไม่อยากไปเลย
ฉีฮว่ามองออกว่าทุกคนกำลังมองมาด้วยสายตาอ้อนวอน เขาลังเลอยู่บ้าง พวกเขาออกมาหาเสบียง อีกทั้งครอบครัวยังรออยู่ที่ฐานที่มั่น ให้เขาทำภารกิจสำเร็จแล้วนำอาหารกลับไป จะมาอยู่ที่นี่นาน ๆ ได้อย่างไร...
ไม่รู้ว่าข้าวกล่องของที่นี่เอากลับไปได้ไหม... ฉีฮว่าคิดว่าแทนที่จะเดา ถามตรง ๆ ไปเลยดีกว่า
“เจ้าของร้านครับ ผมอยากถามว่า ข้าวกล่องของร้านเอากลับไปได้ไหม?”
เอากลับไปงั้นเหรอ? เซี่ยเหยียนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามระบบ
【นำกลับไปได้ เครื่องอาหารกลางวันผลิตข้าวกล่องได้สูงสุด 20 ชุด เก็บได้ 1 วัน】