“รู้จัก! ไอ้คนนี้แหละที่ไล่แม่ลูกอย่างเราออกมา เกือบโดนซอมบี้กินแล้ว!” หญิงชราหน้าแดงก่ำด้วยความเดือดดาล ชี้ไปทางเฝิงเทียนสี่ด้วยสีหน้าเคียดแค้น
“อ้อ... อย่างนี้นี่เอง” เซี่ยเหยียนมองทั้งสองคนอย่างครุ่นคิด
ขนบนแผ่นหลังของเด็กหนุ่มลุกชัน ความรู้สึกถึงอันตรายรุนแรงถาโถมเข้ามา เขารีบพยักหน้าเสริมคำพูดของแม่ “พวกเราอยู่ฐานเดียวกัน แต่ปกติเขาวางอำนาจบาตรใหญ่ ไม่ชอบหน้าพวกเราเลย ทนอยู่ในฐานต่อไปไม่ไหว พวกเราถึงได้ออกมา”
ตอนนั้นเฝิงเทียนสี่ก็จำทั้งสองคนได้เช่นกัน เขายิ่งตื่นเต้นจนทุบผนังโปร่งใสแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“หมายความว่ามีเรื่องบาดหมางกันสินะ?” เซี่ยเหยียนดูสนใจขึ้นมา โน้มตัวไปข้างหน้า
เฝิงเทียนสี่ที่อยู่ข้างในเหงื่อเย็นไหลพลั่ก เขาเพิ่งไปล่วงเกินสองแม่ลูกคู่นี้มาจริง ๆ ถ้าตอนนี้ยังพูดจาให้ร้ายอีก เขาคงหมดทางรอดแน่
แต่เสียงถูกกั้นไว้ ส่งออกไปไม่ได้เลย พอเห็นสองแม่ลูกหันมามอง เฝิงเทียนสี่ก็ร้อนใจจนทรุดเข่าลงทันที น้ำตาไหลนองหน้า ประนมมือแล้วก้มกราบพื้นแรง ๆ หลายครั้ง
หญิงชราตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว
เฝิงเทียนสี่ที่เคยวางท่าเหนือคนอื่น จะยอมคุกเข่าขอร้องคนตั้งแต่เมื่อไร? นี่มันเรื่องเหลือเชื่อชัด ๆ!
เมื่อนึกถึงความคับแค้นที่ถูกกลั่นแกล้งในฐาน หญิงชราก็ขอบตาแดงก่ำ ตะโกนด้วยความโศกแค้นว่า “แค่มีเรื่องบาดหมางที่ไหนกัน! ฉันอยากจับมันกินทั้งเป็นด้วยซ้ำ! ถ้าเฝิงเทียนสี่ไม่คอยขัดขวาง สามีฉันจะตายได้ยังไง! ลูกฉันจะออกไปทำภารกิจไม่ได้ ต้องทำงานใช้แรงงานชั้นต่ำทุกวันได้ยังไง?!”
เขาไม่ใช่คนมีพลังพิเศษหรอกหรือ? เซี่ยเหยียนมองเด็กหนุ่ม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอัดอั้นอดกลั้น แววตาที่มองเฝิงเทียนสี่ฉายความเกลียดชังออกมาอย่างชัดเจน