เซี่ยเหยียนจำต้องหลีกทางไปนั่งหลังเคาน์เตอร์รับเงิน วางแผนทำใบปลิวประชาสัมพันธ์อะไรทำนองนั้น
ในเมื่อเธอเริ่มเตรียมน้ำไว้แล้ว ก็ควรรีบทำให้ผู้รอดชีวิตแถวนี้รู้ว่ามีโรงแรมอยู่ที่นี่
พอฤดูร้อนระอุมาถึง โอกาสหาแต้มก็ยิ่งมีมากขึ้น
‘ระบบ มีวิธีประชาสัมพันธ์แบบสะดวกรวดเร็วไหม? อย่างปล่อยนกบินแจกใบปลิว หรือใช้เฮลิคอปเตอร์กระจายเสียงอะไรแบบนั้น?’
【ไม่มี】
ระบบห่วย ๆ นี่พูดสั้นลงทุกวันแล้ว
‘แล้วมียานพาหนะที่เป็นทรัพย์สินของโรงแรมไหม?’
【รถส่งอาหาร ยังไม่ปลดล็อก】
‘ต้องใช้กี่แต้มถึงจะปลดล็อกได้?’
【ปลดล็อกล่วงหน้าต้องจ่าย 100 แต้ม】
‘ได้ จ่ายจากบัญชีกลาง’
【ติ๊ง ส่งมอบแล้ว โปรดตรวจสอบ】
เซี่ยเหยียนเปิดหมวดทรัพย์สินในนามโรงแรม แล้วก็เห็นรถไฟฟ้าสีชมพูสดใสสะดุดตาคันหนึ่งจริง ๆ เบาะหลังติดกล่องเก็บความร้อนขนาดมหึมาไว้
‘ระบบ ทำใบปลิว 50 แผ่น เอาแบบเรียบง่ายดูดี ถ้ามีฟังก์ชันบอกทางด้วยยิ่งดี ไม่มีข้อกำหนดพิเศษอื่น ทำเสร็จแล้วเอาไปไว้ในห้องทำงานของฉัน’
【รับทราบ】
เซี่ยเหยียนลุกขึ้นเดินเข้าห้องทำงาน หยิบรถส่งอาหารออกมา ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือแล้วคร่อมขึ้นไป ก่อนบิดคันเร่งขี่ออกมาที่โถงใหญ่ จงใจบีบแตรสองครั้งจนหวังเหมยที่กำลังตั้งใจทำงานสะดุ้งโหยง
“คะ...คุณเจ้าของร้าน รถไฟฟ้าใหม่เอี่ยมขนาดนี้มีด้วยเหรอคะ? จอดทิ้งไว้ตั้งหลายปี แบตยังใช้ได้อยู่ไหม?” หวังเหมยมองเธอขี่รถไฟฟ้าสีชมพูหวานแหวว ใบหน้าตื่นตะลึงจนหุบปากไม่ลง
หรือพรุ่งนี้คุณเจ้าของร้านจะขี่รถไปประชาสัมพันธ์ที่ฐานที่มั่น? เสี่ยงเกินไปแล้ว!