หลังงีบกลางวัน แม่ของเย่ฉีเจิ้งก็นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาตามคาด สีหน้าเกร็งขณะยื่นมือไปลูบคลำสิ่งของตรงหน้าอย่างเบามือ
เซี่ยเหยียนยิ้มอย่างเป็นมิตร แล้วทักทายเธอก่อนว่า “คุณลูกค้าเพิ่งลงมาไม่นานใช่ไหมคะ?”
พูดจบเธอก็เปิดเครื่องปรับอากาศ สายลมเย็นพัดออกมา อุณหภูมิภายในโถงค่อย ๆ ลดลง
หญิงชราลุกพรวดขึ้นอย่างลนลาน ขยี้มืออย่างประหม่า ก่อนถอยไปสองสามก้าวเพื่อหลีกทาง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ “เปล่าค่ะ ๆ เพิ่งลงมาเมื่อกี้เอง”
“นั่งเถอะค่ะ มีละครเรื่องไหนที่ชอบดูไหม?” เซี่ยเหยียนตบเบาะโซฟา เปิดโทรทัศน์แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนช่อง พอเจอละครที่เข้าท่าก็ถามความเห็นของเธออย่างอ่อนโยน
หญิงชรามีสีหน้าราวกับได้รับเกียรติเกินคาด จะกล้าเลือกได้อย่างไร แน่นอนว่าเซี่ยเหยียนอยากดูเรื่องไหน เธอก็ดูเรื่องนั้น
“เอาเรื่อง ‘รักของพ่อแม่’ ก็แล้วกันค่ะ ช่วงนี้เห็นเปิดอยู่บ่อย ๆ พอดียังไม่เคยดู”
“ได้ ๆ คุณว่าเรื่องไหนก็เรื่องนั้น ฉันไม่เลือกหรอกค่ะ”
หญิงชราอยากบอกว่า ทั้งได้เปิดแอร์ ทั้งได้ดูโทรทัศน์ ชีวิตสุขสบายแบบนี้ชาตินี้เธอไม่เคยกล้าฝันถึงด้วยซ้ำ ยังขอบคุณไม่ทัน จะกล้าเลือกมากได้อย่างไร!
ทั้งสองไม่พูดคุยกันอีก นั่งดูโทรทัศน์ไปหลายตอน บรรยากาศค่อนข้างเป็นกันเอง
ช่วงโฆษณา เซี่ยเหยียนกดน้ำจากเครื่องกรองน้ำดื่มสองแก้ว วางแก้วหนึ่งไว้ตรงหน้าหญิงชรา แล้วยิ้มถามว่า “ฉันยังไม่รู้เลยค่ะว่าควรเรียกคุณว่าอะไร?”
“ฉัน...แซ่หวัง เรียกหวังเหมยก็ได้ค่ะ จะให้ฉันดื่มน้ำของคุณได้ยังไง ฉันไม่หิวนะคะ อย่าเปลืองเลย” หวังเหมยตื่นเต้นจนหน้าแดง โบกมือปฏิเสธซ้ำ ๆ