“ลูกพี่ แล้วต่อไปจะเอายังไง?”
หวังเฉียงประคองแขนซีจือ หลบเข้าไปในร้านค้าข้างทางก่อนที่ซอมบี้จะเห็นพวกเขา
ร้านรวงเก่าโทรมเรียงเป็นแถบ แต่กลับมีแค่ร้านนี้ที่พอจะใช้หลบซ่อนได้ หวังเฉียงจึงจำต้องพาเขาเข้ามา
“จะเอายังไงอะไร ก็ต้องหาทางเข้าไปพักข้างในสิ! ไม่เห็นหรือไงว่าข้างในมีน้ำ มีไฟ แถมยังเปิดแอร์ได้ด้วย ไอ้โง่! ซี๊ด—” ซีจือโมโหจนฟาดท้ายทอยหวังเฉียงไปทีหนึ่ง แต่กลับเผลอไปกระทบแผลเข้า
หวังเฉียงโดนตบทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร แต่ก็ไม่โกรธ แค่ก้มหน้าทำตัวต่ำต้อย ไม่พูดไม่จา
ภายนอกดูซื่อสัตย์ ทว่าในใจเขาด่าบรรพบุรุษของซีจือไปถึง 18 ชั่วโคตรแล้ว
ซีจือสูดปากพลางหายใจรับลมร้อน ไม่เพียงแต่อาการเจ็บไม่ทุเลา กลับยิ่งปวดหนักกว่าเดิม
ข้างในโรงแรมเย็นฉ่ำ ส่วนข้างนอกร้อนจนแทบตาย!
“รีบคิดหาทางให้ฉันเดี๋ยวนี้!” เพิ่งอยู่ได้ครู่เดียว เหงื่อก็ท่วมตัวแล้ว ถ้าไม่ได้เห็นความต่างจากห้องแอร์ เขาคงยังพอทนไหว เพราะหลายปีก่อนก็ฝืนอยู่กันมาแบบนี้ แต่ตอนนี้เขาไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว!
“ถ้านายไม่ไปหาเรื่องเจ้าของผู้หญิง ตอนนี้คงได้เข้าไปพักแล้วมั้ง” หวังเฉียงพึมพำเสียงเบา ในใจก็เริ่มไม่พอใจซีจือบุคลิกแรกขึ้นมา
ถ้าเป็นซีจือบุคลิกที่สอง ไม่มีทางทำเรื่องโง่เง่าแบบนี้แน่!
ช่างไม่เข้าใจเลย ทั้งที่ซีจือบุคลิกที่สองเก่งกว่าแท้ ๆ แต่กลับกดซีจือบุคลิกแรกไว้ไม่อยู่ตลอด
ส่วนบุคลิกที่สาม ซีเหยียน ผู้สร้างเขาขึ้นมา ยิ่งแทบไม่เคยปรากฏตัว
เขาเกือบลืมไปแล้วว่าซีเหยียนมีตัวตนอยู่!
พอได้ยิน ซีจือก็เด้งตัวขึ้นด้วยความโมโห เกือบหายใจไม่ทัน เขาชี้หน้าหวังเฉียงแล้วด่า “พูดบ้าอะไรของแก! นั่นเรียกว่าฉันไปหาเรื่องหรือไง? ทั้งหมดเป็นเพราะแกสืบข้อมูลห่วยแตก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอนิสัยยังไง! แถมยังทำให้ฉันโดนซ้อมอีก! เรื่องนี้แกต้องรับผิดชอบ!”