“เธอ!”
ใบหน้าเฝิงเป้ยเขียวคล้ำไปหมด ทั้งที่ออกมาจากฐานที่มั่นเดียวกัน ไม่ช่วยเหลือกันก็แล้วไปเถอะ ทำไมยังไปเข้าข้างคนนอกอีก?!
“พี่หวังพูดมีเหตุผล เฝิงเป้ย ในเมื่อเธอมีพลังพิเศษธาตุน้ำ ก็อย่าเสียเปล่าเลย ในถุงยังมีขวดเปล่าอยู่ เติมให้เต็มทั้งหมดเถอะ” เซี่ยเหยียนจิบน้ำส้มอย่างสบายอารมณ์ ก่อนตัดสินเรื่องนี้เด็ดขาด
เฝิงเป้ยจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะพูดขึ้นมาว่าคิดดอกเบี้ยเพิ่ม ลูกค้าจำนวนมากในร้านต่างทำเป็นมองไม่เห็น บางคนถึงกับเห็นด้วยโดยปริยายว่าสิ่งที่เถ้าแก่เซี่ยทำไม่ผิด
เฝิงเป้ยรู้สึกน้อยใจจนแทบร้องไห้
“โอ้โฮ นี่น้อยใจอะไรนักหนา? หวังเป่าฉวนเก็บผักป่าตั้ง 18 ปี ยังไม่เป็นอย่างเธอเลย ถ้าคิดว่าเถ้าแก่เซี่ยทำเกินไปก็บอกมาตรง ๆ สิ” หวังเหมยเห็นเธอเบะปาก น้ำตาเอ่อคลอเต็มเบ้า จึงหัวเราะเยาะอย่างขบขัน
เมื่อก่อนอยู่ในฐานที่มั่นไม่ได้วางอำนาจบาตรใหญ่หรอกหรือ? ไม่ได้ชอบรังแกคนอื่นนักหรือไง?
“ในวันสิ้นโลกไม่มีน้ำตา” คำนี้ไม่ใช่เธอ เฝิงเป้ย เป็นคนพูดเองหรือ?
แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ? ตอนเด็ก ๆ ที่เธอเหยียบย่ำและหัวเราะเยาะร้องไห้คร่ำครวญ เธอกำลังทำอะไรอยู่?! คนที่ยืนเท้าสะเอวหัวเราะลั่นอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่เธอ เฝิงเป้ย หรอกหรือ?!
ยิ่งหวังเหมยคิดก็ยิ่งโมโห เธอเอื้อมมือไปบิดเนื้อนุ่ม ๆ ตรงเอวอีกฝ่ายอย่างแรง
“ร้องไห้อะไร! ทำงานแค่นี้ก็ร้องแล้วหรือไง?! ถ้าจะร้องไห้ไว้อาลัยให้พ่อแก ก็ไปแอบร้องในที่ลับตาคนโน่น อย่ามายืนให้คนอื่นรำคาญอยู่ตรงนี้!”
หวังเหมยลงมือหนัก เฝิงเป้ยเจ็บจนกรีดร้อง ความปวดแปลบแล่นทั่วเอว เธอเดาว่าคงช้ำม่วงแน่ ๆ