วินาทีถัดจากที่จิ่งอี้ม่ายเดินเข้าโรงแรม ฝนห่าก็เทกระหน่ำลงมา
เขามองไปยังเคาน์เตอร์ เห็นเซี่ยเหยียนกำลังยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้าอยู่ด้านใน
เขาสังเกตว่าลูกค้าที่เพิ่งมาถึงกำลังมองเขาด้วยความสงสัย จึงกดหมวกให้ต่ำลง แล้วเดินตรงไปยังเครื่องอาหารกลางวัน ตั้งใจจะกดอาหาร 3 ชุด
ตรงหน้าเซี่ยเหยียนมีคนยืนอยู่ 3 คน เป็นสามีภรรยาคู่หนึ่งกับน้องสาวของฝ่ายหญิง
เธออธิบายราคาห้องพักกับกฎของโรงแรมคร่าว ๆ เนื่องจากห้องเดี่ยวกับห้องคู่ไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกัน สองสามีภรรยาจึงลังเลอยู่บ้าง
น้องสาวของเธอเป็นคนธรรมดา ไม่มีความสามารถในการป้องกันตัว ทั้งคู่คอยคุ้มครองเธอมาตลอด ตั้งแต่วันสิ้นโลกมาพวกเขาก็แทบไม่เคยแยกจากกัน
แต่บางครั้งสองสามีภรรยาก็อยากมีเวลาส่วนตัวกันบ้าง ซึ่งไม่สะดวกนักจริง ๆ
ถ้าโรงแรมนี้ปลอดภัยอย่างที่เจ้าของร้านสาวบอกก็คงดีมาก!
เธอมองสามี แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยังอยากให้ทั้งคู่ได้พักกันตามลำพัง
“น้อง เธอดูสิ ที่นี่ปลอดภัยจริง ๆ ไม่งั้นเธอพักห้องเดี่ยวเถอะ” หลี่อวิ๋นดึงน้องสาวไปด้านข้างแล้วปรึกษาเสียงเบา
หลี่หรูเหลือบมองพี่เขย พอเห็นว่าเขาพยักหน้าเห็นด้วย เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงพยักหน้าตาม
หลี่อวิ๋นถอนหายใจอย่างโล่งอก มองสามีด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย
“งั้นรบกวนเจ้าของร้านเปิดห้องให้เราสองห้องนะครับ ห้องเดี่ยวหนึ่งห้อง ห้องคู่หนึ่งห้อง” จางเหล่ยโอบเอวเธอไว้แน่นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนหยิบแก่นพลังระดับหนึ่งออกจากกระเป๋า เติมเงินเข้าเครื่องเพื่อสมัครบัตรสมาชิก
เดิมทีพวกเขาไม่ยอมแยกจากกัน แต่บังเอิญเห็นลู่เจวี๋ยออกมาซื้อข้าวกล่อง พอเห็นว่าเธอมาคนเดียวจริง ๆ จึงเริ่มเชื่อขึ้นมาบ้าง และจิ่งอี้ม่ายก็อยู่คนเดียวพอดี ความน่าเชื่อถือจึงเพิ่มขึ้นอีกหน่อย