เช้าวันถัดมา เซี่ยเหยียนตื่นแต่เช้าตรู่ พอเปิดม่านก็เห็นว่าข้างนอกยังคงมีฝนตกอยู่
พอนึกว่าวันนี้จะได้ออกไปเดินเล่น เธอก็ตื่นเต้นจนรีบคว้ากระเป๋าเป้จากในตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาสีดำที่ขยับตัวสะดวก ล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว ก่อนออกจากห้องขึ้นไปเปิดประตูห้องอาหารเช้า
เธอกินเกี๊ยวซ่าทอดไป 3 ชิ้น ดื่มนมถั่วเหลือง 1 แก้ว แล้วเดินลงไปข้างล่างก่อน
“สงสง หลังแปดโมงแล้วขึ้นไปทำความสะอาดห้องอาหารเช้าด้วยนะ”
เซี่ยเหยียนหันกลับมาก็เห็นจิ่งอี้ม่ายเดินเข้ามา จึงไม่สะดวกถามว่าเขากินอิ่มหรือยัง
“ไปกันเถอะ คุณเจ้าของโรงแรม” จิ่งอี้ม่ายสวมชุดกันฝนสีเขียวทหาร รองเท้าก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าบูตกันน้ำ เขาก้าวขายาว ๆ ไม่กี่ก้าวก็ถึงประตู
เซี่ยเหยียนขานรับ แล้วเดินตามออกไปพร้อมสั่งให้ระบบปิดประตูใหญ่ ห้ามคนออกและห้ามแขกเข้า อีกทั้งเปิดระบบป้องกันไว้ตลอด 24 ชั่วโมง เธอจึงวางใจได้
หกโมงเช้า แม้ท้องฟ้าจะมืดครึ้มเพราะเมฆดำปกคลุม แต่ก็ยังพอมองเห็นถนนสองข้างทางได้
จิ่งอี้ม่ายสะบัดร่มในมือ ก่อนกางออกดังพรึ่บแล้วกางไว้เหนือศีรษะ
เมื่อหันกลับไปเห็นเธอกางร่มเช่นกัน เขาก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง
เซี่ยเหยียนเร่งฝีเท้าไม่กี่ก้าวจนเดินเคียงข้างเขา
ทั้งคู่เร่งเดินไปตลอดทางโดยไม่พูดอะไร จิ่งอี้ม่ายกวาดตามองรอบด้านอย่างเฉียบคม เขามักพบซอมบี้ที่ซ่อนอยู่ตามมุมต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว แล้วหลบเลี่ยงไปก่อนที่พวกมันจะเห็น ทั้งสองจึงเดินทางมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่โดยปลอดภัย
ส่วนเซี่ยเหยียนดูเหมือนกำลังเร่งเดิน แต่แท้จริงแล้วคอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างเงียบ ๆ เธอกำลังจำเส้นทางด้วย