“ช่วยฉันหาเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ยังใช้ได้อีกหน่อยสิ พวกไมโครเวฟหรือหม้อไฟฟ้าก็ได้!”
ของพวกนี้มีขายในร้านค้าระบบเหมือนกัน แต่ราคาแพง เธอไม่มีแต้ม ในเมื่อระบบไม่ได้คัดค้าน ก็แปลว่าทำได้
จิ่งอี้ม่ายพยักหน้าแล้วเดินไปอีกทาง ด้านนั้นมืดมาก เซี่ยเหยียนเห็นดังนั้นจึงซื้อไฟฉายอีกกระบอกแล้วโยนไปให้
“เอาไฟฉายกระบอกนี้ไป ระวังซอมบี้ด้วย”
จิ่งอี้ม่ายยื่นมือรับ ความคิดในใจพลันซับซ้อนขึ้นมา เธอไม่ระแวงเขาเลยหรือไง ถึงได้ยกของมีค่าขนาดนี้ให้เขาง่าย ๆ เธอไว้ใจเขาอย่างนั้นหรือ?
แววตาของเขาซับซ้อน คำว่าไว้ใจเป็นเรื่องปกติในยุคสงบสุข แต่กลับฟังดูแปลกแยกอย่างยิ่งในวันสิ้นโลก
คล้ายมีบางอย่างผุดขึ้นในความทรงจำ เขากำหมัดแน่น กัดฟันกรอด
ในวันสิ้นโลก ไม่มีคำว่าไว้ใจ!
จิ่งอี้ม่ายเปิดไฟฉายอย่างเย็นชา แล้วเริ่มค้นหาเครื่องใช้ไฟฟ้าที่พอยังใช้งานได้
เซี่ยเหยียนไม่รู้เลยว่าจิ่งอี้ม่ายผ่านความเปลี่ยนแปลงในใจมาหลายรอบ ส่วนเธอกำลังลังเลว่าจะเอาเครื่องดูดควันกลับโรงแรมสักเครื่องดีหรือไม่
ห้องของเธอยังไม่มีครัวเปิดให้ใช้ชั่วคราว แถมเครื่องดูดควันเครื่องนี้ยังราคาแพงเกินไป!
เธอแค่ตัดใจไม่ลงเพราะเห็นราคาเท่านั้นเอง
หลังลังเลอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเก็บมันเข้าไปในช่องเก็บของที่ระบบมีให้ โลกนี้คงไม่ได้ใช้ แต่โลกข้างหน้าอาจได้ใช้ก็ได้!
เซี่ยเหยียนเดินไปที่ตู้ข้างทางเดิน กระจกด้านบนแตกละเอียดไปนานแล้ว ข้าวของข้างในถูกกวาดลงไปกองบนพื้นหมด
เธอก้มลงหยิบห่อหนึ่งมาแกะดู แล้วพบว่าข้างในเป็นเครื่องโกนหนวด แถมยังมีที่ชาร์จมาด้วย
น่าเสียดายที่เจอเครื่องที่ยังใช้ได้แค่ 3 เครื่อง เธอเก็บทั้งหมดเข้าโรงแรม