เหล่าวัยรุ่นสนิทสนมกันดี ปกติเล่นกันจนชินเฉินจั้วใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขี้เกียจ มองทะเลุเงาร่างเพื่อน ๆ ไปเห็นคนหนึ่งกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังตึกเรียนนอกสนาม
ต้นคอที่อวบอิ่มเต็ม ผมหางม้าแกว่งไกวเบา ๆ ในอากาศ ชุดนักเรียนคลุมร่างบางของเด็กสาว ผิวขาวเนียนสะดุดตาท่ามกลางเหล่านักเรียน
เขาตบลูกบอลสองสามที แล้วโยนให้โหลวหยู่ที่อยู่ใกล้ ๆ
โหลวหยู่รับอย่างเป็นนิสัย เห็นเขาหันหลังกลับ ก็ถามอย่างงุนงง "ไม่เล่นต่อแล้วหรือ"
เฉินจั้วเดินไปที่พัก หยิบน้ำแร่ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ปลายนิ้วเรียวเปียกชื้นไปด้วยไอเย็นจากขวด
เขาปิดฝาขวด สายตามองข้ามตาข่ายรั้วสนามบาส ตึกเรียนเหลือนักเรียนเดินกันประปราย
"ไม่เล่นแล้ว กลับไปเรียน"
โหลวหยู่ก็ลงจากสนาม พอได้ยินดังนั้น ก็ไปหยิบของตัวเอง "เฮ้ย เดี๋ยวสิ ฉันไปด้วย"
"ข้อสุดท้ายเมื่อกี้ กลับไปอธิบายให้ฉันฟังอีกรอบได้ไหม อาจารย์โจวพูดฉันไม่ค่อยเข้าใจเลย งงไปหมด"
"ไปถามอาจารย์โจวสิ" เฉินจั้วพูดสีหน้าไม่ใส่ใจ
โหลวหยู่อ้าปากจะพูดอะไรสักหน่อย สุดท้ายก็เจ็บใจชี้หน้าเขา "...แกไม่มีความรักเพื่อนเลย!"
หนุ่ม ๆ เดินขึ้นไปถึงชั้นสาม เฉินจั้วยกมือปาดเหงื่อบาง ๆ ที่ขมวดคิ้ว เสื้อยืดสีดำติดแน่นกับบริเวณสะบัก สาว ๆ หลายคนในบันไดพากันส่งสายตามองเขาอย่างไม่รู้ตัว
ประตูห้องเรียนของห้องพิเศษเปิดกว้าง
เด็กสาวนั่งประจำที่แล้ว ตำแหน่งดีติดหน้าต่าง ไฟสว่างในห้องเรียนโอบล้อมร่างเธอทั้งตัวอย่างนุ่มนวล