เด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนในชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าขาว สายตามองไปหนึ่งรอบก็เห็นว่าเธอตัวเล็กผอมบาง ผิวขาวสะอาด เธอยิ้มตาหยีเล็กน้อย รอยยิ้มสงบนิ่งและอ่อนโยน
ต่างจากเมื่อยี่สิบนาทีก่อนที่เธอเป็นเด็กสาวที่แอบร้องไห้อยู่ตรงมุมห้องเก็บอุปกรณ์ราวกับคนละคน
เฉินจั้วหยุดอยู่ที่หน้าประตูชั่วครู่ เขากวาดสายตากลับมา แล้วเดินไปยังที่นั่งของตัวเอง
ตอนที่เดินผ่านแถวของเธอ ชีหยางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา เธอกำลังหันข้างไปทางเพื่อน พร้อมกับใช้มือโบกไปมา พูดคุยอะไรบางอย่าง และอยู่ ๆ ทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
เฉินจั้วดึงเก้าอี้ออกมานั่งลง
ครูสอนคณิตศาสตร์เดินเข้าห้องเรียนมาพร้อมกับเสียงกระดิ่ง ใต้รักแร้หนีบกระดาษข้อสอบไว้กองหนึ่ง สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
ครูคนนี้แซ่โจว สอนคณิตศาสตร์มามากกว่ายี่สิบปี นิสัยเป็นคนใจร้อนพอ ๆ กับทรงผมที่เริ่มล้านกลางศีรษะ เขาวางกระดาษข้อสอบลงบนแท่นบรรยาย แล้วประโยคแรกที่พูดออกมาก็ทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที
“ข้อสอบประจำเดือนครั้งนี้ ความยากไม่มาก” เขาพูดพลางหยุดไปสองสามวินาที สายตามองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องเรียน ดวงตาที่อยู่หลังเลนส์แว่นตาจ้องมองด้วยสายตาที่ทำให้รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรปิดบังได้ “ฉันถึงกับรู้สึกว่ามันง่ายกว่าข้อสอบครั้งที่แล้วเสียอีก”
“แต่คะแนนของนักเรียนบางคนทำให้ฉันประหลาดใจมาก คะแนนที่ควรจะได้ก็ไม่ได้ คะแนนที่ไม่ควรเสียก็เสียไปเป็นแผง ฉันสงสัยว่าพวกเธอจะไม่พอใจฉันอะไรหรือเปล่า นี่ไม่ใช่แค่ความสะเพร่าแล้ว นี่เป็นปัญหาเรื่องทัศนคติล้วน ๆ”