การแสดงสุดท้ายจบลงท่ามกลางเสียงปรบมือ ผู้ประกาศประกาศว่าการแสดงวันครบรอบโรงเรียนสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ ทุกชั้นเรียนทยอยออกจากห้องโถงอย่างเป็นระเบียบ
ฝูงชนในห้องโถงเริ่มเคลื่อนไหว ปนกับเสียงพูดคุยที่ยังไม่จบสิ้น
ชีหยางลุกขึ้น อาจเป็นเพราะนั่งมานาน ขาของเธอจึงชาเล็กน้อย เธอก้มลงนวดที่น่อง สายตาปรายไปเห็นเฉินจั้วลุกขึ้นเช่นกัน ดูเหมือนจะยื่นมือมาประคองเธอ
ชีหยางรีบลุกขึ้นยืนตัวตรงอย่างคล่องแคล่ว แล้วรูดซิปเสื้อนักเรียนให้เข้าที่
“ไปกันเถอะ” เธอพูดกับจี้ถิง-อวี่
จี้ถิง-อวี่ได้ยินก็แอบมองเฉินจั้ว แล้วมองเพื่อนสาวที่หน้ามุ่ยของตัวเอง รู้จักกาลเทศะจึงไม่พูดอะไร คว้าแขนชีหยาง เดินตามฝูงชนไปทางทางออก
เฉินจั้วเห็นท่าทางหลบของเธอ รู้สึกจนใจและตลกไปพร้อมกัน เขาค่อยๆ เดินตามไป โดยเว้นระยะห่างสองสามคน
โหลวหยู่ไม่รู้โผล่มาจากไหน เอาแขนคล้องไหล่เฉินจั้ว “นายไปไหนมาวะ เมื่อกี้ไม่เห็นนายมาหน้าที่ให้กำลังใจฉันเลย”
สีหน้าเฉินจั้วไม่เปลี่ยน “ฉันไม่ได้อยู่ใต้เวทีให้กำลังใจนายอยู่หรือไง?”
โหลวหยู่เห็นชีหยางข้างหน้า สายตาเป็นประกาย หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มองทะลุทุกอย่าง “นายไปหาชีหยางอีกแล้วใช่ไหม? ไอ้เพื่อนรักที่เห็นสาวแล้วลืมเพื่อน!”
เฉินจั้วผละมือเขาอย่างรังเกียจ “เก็บรอยยิ้มมั่วๆ ของนายไปไกลๆ เลย”