ชีหยางฟังอย่างตั้งใจ ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องอยู่ที่เวทีตลอดเวลา
คนข้างกายก็เงียบมากเช่นกัน
เหมือนจะถูกภาพตรงหน้าดึงดูดเข้าไปด้วย
เธอคิดในใจ ในนิยายต้นฉบับ เซี่ยเนี่ยนก็คือช่วงเวลานี้เองที่ทำให้เฉินจั้วสนใจ
กำลังเหม่อลอยอยู่ ก็รู้สึกว่านิ้วก้อยข้างขวาของตัวเองถูกคน ๆ หนึ่งแตะเบา ๆ
เธอก้มลงมอง มือของเฉินจั้วไม่รู้ว่ายื่นมาจากด้านข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ ค่อย ๆ เกี่ยวนิ้วเธอไว้อย่างอ่อนโยน ห่าง ๆ กัน เหมือนกำลังทดลองอะไรบางอย่าง
ปลายนิ้วของชีหยางแข็งค้างเล็กน้อย เธออยากจะดึงมือออก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะคาดเดาการเคลื่อนไหวของเธอไว้แล้ว วินาทีถัดไปก็ประกบมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ในกำมือ กุมไว้แน่นด้วยพันธนาการที่ไม่อาจปฏิเสธได้
บนเวที เสียงเปียโนยังคงดำเนินต่อไป ท่วงทำนองเริ่มยาวนานขึ้น
ใต้เวที หัวใจของทั้งสองคนเต้นระรัวไม่ต่างกัน
เฉินจั้วเองก็ตื่นเต้นมาก มือที่กุมมือของหญิงสาวที่เขาชอบ สัมผัสใต้ฝ่ามือเนียนนุ่ม ความอบอุ่นแผ่ผ่านผิวหนัง เขาเอียงหน้าเข้ามาใกล้เล็กน้อย เสียงเบาจนแทบเป็นลมหายใจถามว่า “เพราะไหม?”
ลมหายใจของเขาพัดผ่านใบหูของเธอ อบอุ่นเล็กน้อย
ชีหยางอยากจะหดคอโดยสัญชาตญาณ เธอส่งเสียงอืมเบา ๆ “เพราะมาก”
มือของเฉินจั้วไม่ยอมปล่อย ยังคงกุมมือเธอไว้แน่นพอดี ๆ เหมือนกักเธอไว้ในความลับที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้
เขาพูดว่า “ฉันก็ว่าเหมือนกัน”
แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของชีหยาง ไม่ได้หมายถึงบทเพลงเลยสักนิด