ป้ายรถเมล์สว่างด้วยโคมไฟสีเหลือง อาบใบหน้าผู้คนให้ดูหม่นหมอง เฉือนเรียวคิ้วและดวงตาอันงดงามของหนุ่มน้อยให้พร่าเลือน
รถเมล์เที่ยวสุดท้ายยังไม่มา ที่ป้ายมีผู้โดยสารยืนรออยู่ไม่กี่คน
ได้ยินคำพูดของชีหยาง เฉินจั้วยิ้มน้อยๆ อย่างจนใจ "ชีหยาง ฉันกำลังตามจีบเธอ"
ชีหยางเงียบ
"เราใช้เวลาอยู่ในห้องเรียนด้วยกันกว่าสิบชั่วโมง ตอนเรียนเราคุยกันไม่ได้ พอเลิกเรียนเธอก็ไม่ให้ฉันมาหา ฉันไม่ได้คุยกับเธอเลยทั้งวัน" เฉินจั้วกดเสียงต่ำ ระมัดระวัง "ฉันแค่อยากอยู่กับเธอสักพัก"
ชีหยางเม้มริมฝีปาก เสียงอู้อี้ "ฉันบอกแล้วไง ตอนนี้ฉันยังไม่อยากคิดเรื่องพวกนี้..."
"ฉันรู้" สายตาของเฉินจั้วจับจ้องอยู่ที่เธอตลอดเวลา มองใบหน้าบริสุทธิ์ของหญิงสาว เขาใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ถอนหายใจ "แค่ส่งเธอกลับบ้าน ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ และจะไม่พูดไม่หยุด เอาไง?"
ชีหยางไม่พูดอะไร
สายลมพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง พาเอาความแห้งแล้งและเย็นฉ่ำของต้นฤดูใบไม้ร่วงเข้ามา บางอย่างในใจก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงด้วยเช่นกัน
ชีหยางหันหน้าหนี "ตามใจเธอเถอะ"
เธอสอดมือกลับเข้าไปในกระเป๋าชุดนักเรียน ก้มหน้ามองต่ำ ขนตาปิดบังอารมณ์ในดวงตา ดูไม่เป็นธรรมชาติ เฉินจั้วมองท่าทางแสร้งทำเป็นสงบของเธอ มุมตาคล้ายมีรอยยิ้ม ไหล่ที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอตกลงแล้ว
ครู่หนึ่ง รถเมล์ก็มาถึง
คนทั้งสองขึ้นรถคนละก้าว ชีหยางชอบนั่งติดหน้าต่าง เฉินจั้วก็นั่งเงียบๆ ข้างๆ เธอ เขาทำอย่างที่พูดไว้จริงๆ แค่อยากอยู่กับเธอสักพัก ตลอดทางแทบไม่พูดอะไรเลย