ช่วงนี้ชีหยางเก็บตัวอยู่ในเรือนทั้งวัน
วันรุ่งขึ้นหลังจากวันที่ได้พูดคุยกัน ชีหยางยังตื่นนอนตามเวลาเดิมเหมือนเช่นเคย ลุกขึ้นมาจะไปปรนนิบัติที่เรือนหลัก ก็ถูกสาวใช้คนหนึ่งชื่อปี้เถาจุดหน้าไว้ที่หน้าประตู "คุณหนู ท่านอ๋องรับสั่งให้ท่านพักผ่อนให้ดี ต่อไปนี้เรื่องพวกนั้นไม่ต้องให้ท่านทำแล้ว"
ชีหยางงงไปครู่หนึ่ง "ถ้าอย่างนั้นใครจะทำล่ะ?"
ปี้เถายิ้มน้อย ๆ ในรอยยิ้มแฝงความหมายที่พูดไม่ถูก "ท่านอ๋องจัดคนอื่นมาแล้ว ท่านเพียงดูแลร่างกายตัวเองให้ดีก็พอ"
ชีหยางถึงได้รู้ว่า ที่นอกห้องไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มีหน้าใหม่หลายคน ต่างก็เป็นคนที่เสิ่นเหิงจือส่งมาดูแลความเป็นอยู่ของนางทั้งหมด นางเลยไม่สร้างความรำคาญให้ตัวเองอีก เก็บตัวอยู่ในห้อง คิดทบทวนเรื่องเหล่านั้นอยู่วันแล้ววันเล่า
สองวันแรก ชีหยางยังพยายามหาอะไรทำ แต่นางขยับตัวเมื่อไหร่ ก็มีคนแย่งทำไปก่อนทุกที สุดท้ายนางก็ยอมแพ้ หมกตัวอยู่ในห้องทั้งวัน ไม่ก็อ่านหนังสือ ไม่ก็นั่งเหม่อลอย
เสิ่นเหิงจือช่วงนี้ก็ยุ่งเหมือนกัน
เรื่องของหลินหมิงหยวนก่อเรื่องใหญ่ไม่ใช่น้อย ชีหยางฟังการรายงานของระบบ ก็พอเข้าใจความคืบหน้าของเนื้อเรื่อง คนถูกควบคุมตัวเข้าไปในคุกส่วนตัวของจวนโหวแล้ว ร้านค้าไม่กี่แห่งสุดท้ายของตระกูลหลินในเมืองหลวงก็ถูกอายัดหมด ข้ารับใช้ที่เกี่ยวข้องถูกทุบจนสลบไสลแต่ก็ยังถูกคุมไว้ในจวน
ครั้งนี้เสิ่นเหิงจือเอาจริงแล้ว หลินหมิงหยวนกล้ายื่นมือเข้ามาในจวนโหว ก็ควรจะคาดเดาได้ว่าจะมีวันนี้บ้าง