ได้ยินคำพูดของหญิงสาวและน้ำเสียงหนักแน่นของนาง เสิ่นเหิงจืออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ
ชีหยางมองไปทางเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน ไม่เข้าใจว่ามีอะไรน่าขำ
เสิ่นเหิงจือขยี้เส้นผมที่นุ่มฟูของนาง พูดช้า ๆ ว่า "หยางหยาง เจ้าเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?"
ชีหยางขมวดคิ้ว "เข้าใจผิดอะไร?"
เสิ่นเหิงจือรู้สึกว่าท่าทางเย่อหยิ่งจอมเสแสร้งของนางเมื่อครู่ช่างน่ารักเหลือเกิน เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย กักขังนางไว้ในอ้อมแขนของเขา
"สาวใช้สนิท อนุภรรยา ภรรยาเอก ร่วมปรนนิบัติสามีคนเดียว" เสิ่นเหิงจือนับไปทีละคำด้วยความจนใจ "หยางหยาง เจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน?"
ชีหยางไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอย่างไร
เสิ่นเหิงจือสอดนิ้วลูบเส้นผมยาวของนาง นวดใบหูของนางเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "ข้าไม่มีแรงไปจัดการกับใครอื่นอีก"
เห็นหญิงสาวยังคงจ้องมองเขานิ่ง ๆ เสิ่นเหิงจือก็ถอนหายใจ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง "มีเจ้าเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว"
"หรือว่าไม่กี่วันนี้ที่ให้เจ้าพักอยู่ห้องข้าง ๆ ทำให้เจ้าเข้าใจผิด?" เสิ่นเหิงจือสำรวจตัวเอง "ข้าแค่อยากให้เจ้าอยู่ใกล้ข้า อีกทั้งช่วงนี้ต้องจัดการราชการจนตัวไม่ว่างจริง ๆ แต่เจ้าวางใจได้ สิ่งที่ควรมีจะไม่ขาดสักอย่าง หนังสือหมั้น พิธีสามหนังสือหกอย่าง ขบวนแห่แปดคนหาม ล้วนจะไม่ขาด"
"......"
ชีหยางฟังคำพูดทั้งหมดนี้จบ ร่างกายเหมือนถูกตรึงให้แข็งทื่อ นั่งนิ่งไม่ขยับอยู่ตรงนั้น
นางคิดว่าการได้หลับนอนกับพระเอกก็ถือว่าได้ออกนอกบทไปแล้ว