เฉินจั้วตอบรับอย่างง่ายดายและรวดเร็ว แต่ในคืนวันเดียวกันนั้นเอง เขาก็รู้สึกเสียใจภายหลัง
ช่วงกลางคืน หลังจากเฉินจั้วอาบน้ำเสร็จ ตามธรรมเนียมเขาก็กล่าวราตรีสวัสดิ์กับชีหยางแล้วก็เข้านอน
ด้วยหลักที่ว่าคิดอะไรตอนกลางวันก็จะฝันถึงสิ่งนั้นตอนกลางคืน เขาฝันถึงชีหยางไม่น้อยครั้งนัก แต่ครั้งนี้ทิศทางของความฝันกลับแปลกประหลาดไปเล็กน้อย
ในความฝันเป็นสถานที่ที่เขาคุ้นเคย ภายในห้องของเขาเอง บนโต๊ะหนังสือกองเต็มไปด้วยเอกสารเตรียมสอบ ชีหยางนั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะหนังสือของเขาเพื่อทำโจทย์ เธอถอดเสื้อดาวน์ออก เหลือเพียงเสื้อไหมพรมสีขาวนวล เส้นผมปล่อยสยายลงอย่างเป็นธรรมชาติ สวยงามและบริสุทธิ์
เฉินจั้วนั่งอยู่ข้างๆ เธอทำโจทย์ด้วยกัน บรรยากาศสงบและมั่นคง
จู่ๆ ชีหยางก็ยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะเพื่อดื่มน้ำ ข้อมือของเธอสั่นเล็กน้อย น้ำอุ่นกว่าครึ่งแก้วหกออกมา เปียกเสื้อผ้าของเธอ
เกิดรอยน้ำที่มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก แนบชิดติดกับผิวหนังของเธอ
เมื่อเฉินจั้วเห็นเช่นนั้น หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ เขารีบไปหยิบทิชชู่เพื่อจะเช็ดให้เธอ แต่ยังไม่ทันได้แตะต้องตัวเธอ ชีหยางก็ยกมือขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดูเหมือนจะถอดเสื้อผ้าที่เปียกน้ำออก
เบื้องหน้ามีผิวขาวผ่องวาบผ่านมา หัวคิ้วของเฉินจั้วกระตุก เขากดข้อมือของเธอไว้ "เธอทำอะไรน่ะ?"
ชีหยางในความฝันหมดสิ้นความเขินอายที่เธอมีในยามปกติ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสะอาดบริสุทธิ์และไร้เดียงสา ใบหน้าแสดงสีหน้าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา "เสื้อเปียกน้ำแล้วไง แถมติดผิวเหนียวหนึบ ต้องถอดออกสิ"