เฉินจั้วรู้สึกว่าตัวเองทั้งตัวร้อนไปหมด เขาพูดเสียงอู้อี้: "เครื่องทำความร้อนเปิดแรงไป เลยอึดอัดน่ะ"
ชีหยางรู้สึกพิกลที่วันนี้เขาแปลก ๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าพิกตรงไหน จึงยกมือขึ้นโบกไล่ลมโดยไม่ทันคิด "เหมือนว่าจะใช่"
เฉินจั้วก้มตามองแบบฝึกหัด ใจก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เธอไม่ทันสังเกตอะไร
การเรียนพิเศษที่ทำให้เขาทนทุกข์ทรมานจบลงในตอนบ่าย ลมหนาวในฤดูหนาวพัดวูบวาบ เฉินจั้วเดินไปส่งชีหยางที่บ้านตลอดทาง คอยดูเธอขึ้นไปบนชั้น ไฟที่โถงทางเข้าสว่างขึ้นแล้ว จึงค่อยหมุนตัวกลับไป
วันหยุดฤดูหนาวที่ยาวนานราวกับทรมานเขาค่อย ๆ ผ่านไป อากาศหนาวจางหายไปทีละน้อย โรงเรียนเตรียมอุดมฯ เปิดเทอมตรงตามกำหนด
ช่วงปิดเทอมที่อุทิศให้กับการไล่เก็บจุดบกพร่อง หลังเปิดเทอมหนึ่งเดือน ข้อสอบเก็บคะแนนก็ทำให้คะแนนของชีหยางพุ่งขึ้นไปติดท็อปยี่สิบของชั้นปี และเธอก็ได้เข้าห้องสอบที่หนึ่งอย่างที่หวังไว้
ชีวิตมัธยมปลายที่น่าเบื่อและทรมานยังคงดำเนินไปอย่างมั่นคง ชีวิตในแต่ละวันที่แทบไม่มีความเปลี่ยนแปลง ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ข่าวเม้าท์ในห้องเรียนก็ยิ่งน่าสนใจเป็นพิเศษ
และทุกคนในห้อง ก็เหมารวมว่าพวกเขาคบกันอยู่โดยปริยาย
ช่วงเย็นสนามกีฬาคึกคักที่สุด พวกผู้ชายรวมกลุ่มกันเล่นบาสเก็ตบอล ทุกครั้งที่ชีหยางเดินผ่านสนาม เธอก็จะเผลอตามหาตัวใครคนนั้นโดยไม่รู้ตัว
คนในสนามพอเห็นเธอ เสียงแซวก็ดังขึ้นรอบทิศทาง
"เฮ้ย นั่นพี่สะใภ้ไม่ใช่เหรอ"