ชีหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งก็ครึ่งชั่วโมงต่อมาแล้ว
เธอเปิดดู เห็นข้อความสุดท้ายของเฉินจั้ว: ฉันรอเธออยู่ข้างล่าง
ชีหยางตกใจรีบลุกขึ้น วิ่งไปที่หน้าต่าง เห็นร่างที่คุ้นเคยกลางหิมะจริงๆ
เธอหันหลังออกจากห้องไป เท้ายังใส่รองเท้าแตะขนฟูๆ อยู่ หยิบเสื้อดาวน์ที่หน้าประตูคลุมตัว เปลี่ยนรองเท้า แล้วตะโกนไปทางห้องนั่งเล่นว่า “พ่อแม่ หนูลงไปซื้อของหน่อย” ประตูก็ปิดลงแล้ว
ชีหยางผลักประตูตึกออก ลมหนาวพัดเข้าคอทันที เธอหดตัวเล็กน้อย เงยหน้าก็เห็นเฉินจั้วยืนอยู่ใต้ไฟถนน
เขาสวมเสื้อดาวน์สีเทา ยืนอ่านโทรศัพท์ใต้ไฟถนนสีเหลืองสลัว พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองมา สายตามองที่เธอ สีหน้าดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ชีหยางวิ่งไปหาเขา หายใจหอบเล็กน้อย “เธอมาได้ยังไงเนี่ย”
เฉินจั้วไม่ได้เจอเธอมานานแล้ว
พอเห็นตัว เขาก็เงียบมองเธออยู่นาน เสื้อในยังเป็นชุดอยู่บ้านสีชมพู ด้านนอกใส่เสื้อดาวน์สีขาว ยิ่งทำให้ดูขาวนุ่มนิ่ม
ชีหยางยังจะพูดอะไร ก็ถูกคนดึงแขนไป เขาพูดว่า “ที่นี่หนาว ไปที่อื่นกัน”
สมองชีหยางยังไม่ทันตั้งสติ ร่างกายก็ถูกพาเดินไปแล้ว ตอนที่วิ่งมาเธอรีบมาก ซิปเสื้อไม่ได้เลื่อน ชี้เฉินจั้วเดินไปสองก้าวก็หยุด ยื่นมือช่วยเลื่อนซิปให้ติด
ร้านสะดวกซื้อหนูป้านยังเปิดอยู่ สองคนผลักประตูเข้าไป ข้างในอบอุ่นโชยมาปะทะหน้า