ใบหน้าหวานของหญิงสาวอยู่ตรงหน้าเพียงแค่เอื้อม แสงไฟสีขาวนวลภายในรถสาดส่องลงบนใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของเธอ ขนตายาวเป็นเส้นเล็ก ๆ ทอดเงาละมุนใต้ดวงตา เฉินจั้วถึงกับสามารถมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาของเธอ
ชีหยางเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตนเองทำอะไรลงไป ใบหน้าแดงระเรื่อ รีบเอามือกลับมาอย่างเขินอาย สายตาเลี่ยงที่จะมองเขา “เธอ... เธอมีอะไรติดอยู่ที่หน้า”
ลูกกระเดือกของเฉินจั้วขยับเล็กน้อย “อืม”
สายตาของเขารุ่มร้อน จ้องไปที่ใบหน้าของเธอราวกับจะแผดเผาให้เป็นรอย
ชีหยางหลบเลี่ยงโดยสัญชาตญาณ แต่กลับถูกคนบางคนค่อย ๆ จับหันกลับมา
เฉินจั้วไล้นิ้วจากแก้มของเธอลงมาช้า ๆ ปลายนิ้วเฉียดผ่านติ่งหูนุ่มนวลของเธอ แล้วหยุดลงที่มุมปาก
ชีหยางจ้องมองเขาอย่างตื่นเต้น ชายหนุ่มที่ปกติแล้วดูเย็นชา แต่ตอนนี้ในดวงตากลับมีบางอย่างที่ต่างออกไป ราวกับมีอารมณ์บางอย่างที่พยายามข่มไว้กำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน
ภายในรถเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา เฉินจั้วก็ปล่อยมือ
ชีหยางมองไป เห็นชายหนุ่มหลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับดึงตัวเองออกจากความหลงใหลบางอย่าง แล้วค่อย ๆ ถอยห่าง
เขาพิงพนักพิง พูดขึ้นมาเบา ๆ “...ยังไม่ได้”
ก้อนหินที่ค้างอยู่ใจของชีหยางค่อย ๆ ทลายลง แต่กลับมีความรู้สึกหวิว ๆ บางอย่างเกิดขึ้น เธอรีบหันหน้าหนี กำสายกระเป๋านักเรียนไว้แน่น
รถเมล์มาถึงป้ายพอดี เสียงประกาศป้ายรถทำให้อากาศที่เหนื่อยหน่วงรอบตัวแตกกระจาย ทั้งสองคนเกือบจะลุกขึ้นพร้อมกัน แล้วลงจากรถทีละคน