เฉิงอันเดินตามไปข้างหลัง พลางบ่นในใจ
วันนี้คุณชายเป็นอะไรไป?
ตั้งแต่เด็กจนโต คุณชายไม่เคยถามเรื่องพวกนี้มาก่อน
เขาหันไปสังเกตสีหน้าของเสิ่นเหิงจือ คาดเดาว่าคงเป็นเพราะคุณนายผู้เฒ่าพูดถึงเรื่องแต่งงานของคุณชายอีกครั้ง ตอนนี้เขาคงอารมณ์ไม่ดี
เขาแอบมองชีหยาง สาวน้อยก็มีท่าทางงงงวย ก้มหน้าก้มตาอย่างระมัดระวัง ไม่มีความร่าเริงเหมือนตอนที่อยู่หน้าประตูเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสามคนจึงเดินกลับมาที่เรือนอย่างเงียบเชียบ จู่ๆ เสิ่นเหิงจือก็เอ่ยปากขึ้น "เฉิงอัน ไปทำความสะอาดห้องหนังสือหน่อย"
ได้ยินดังนั้น เฉิงอันก็รู้ว่าคุณชายจะไปอ่านหนังสืออีกแล้ว รีบรับคำ เพิ่งจะหันหลังกลับ ก็ได้ยินเสิ่นเหิงจือพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค "อาหยางไปชงชามาหน่อย"
"ค่ะ"
ทั้งสองคนแยกย้ายกันไป
ชีหยางไปที่ห้องชงชา หยิบชามาต้มน้ำ จากนั้นก็ถือถาดชาเดินไปที่ห้องหนังสือ พอดีกับที่เฉิงอันเดินออกมาจากห้องหนังสือพอดี
ทั้งสองคนสบตากัน เฉิงอันส่งสายตาปรามๆ ให้เธอ แล้วลดเสียงต่ำพูดว่า "วันนี้นายท่านอารมณ์ดูไม่ค่อยดีนัก เธอระวังตัวให้ดีล่ะ"
ชีหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" เฉิงอันเกาหัว "ตั้งแต่เดินออกจากเรือนของคุณนายผู้เฒ่าก็เป็นแบบนี้แล้ว คงเป็นเพราะคุณนายผู้เฒ่าเร่งเรื่องแต่งงานของคุณชายหนักเกินไป"
ชีหยางพยักหน้า ไม่ถามอะไรอีก
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากในห้องหนังสือ นุ่มนวลและไพเราะ "อาหยาง เธอเข้ามาสิ"
ชีหยางรับคำอยู่หลังประตูแล้วถือถาดชาเดินเข้าไปในห้องหนังสือ วางถ้วยชาลงข้างมือของเสิ่นเหิงจือ