ชีหยางอยากจะบอกว่าเธอต่างหากที่รู้สึกน้อยใจที่สุดในตอนนี้ แต่เมื่อได้สบกับใบหน้าด้านข้างที่เย็นชาของชายหนุ่ม เธอก็กัดริมฝีปากแน่น ในที่สุดก็ไม่กล้าพูดออกไป
และการใส่ร้ายเสิ่นเหิงจือในครั้งนี้ ในหนังสือต้นฉบับมีการบรรยายไว้
หนึ่งเดือนก่อน เสิ่นเหิงจือได้รับราชโองการให้สอบสวนคดีภาษีเกลือทางใต้ของแม่น้ำแยงซี สืบสาวไปเรื่อยๆ ก็เจอหลักฐานการยักยอกเงินของหลินหมิงหยวน รองเสนาบดีกระทรวงการคลัง ตระกูลหลินนั้นในเมืองหลวงนับว่ามีรากฐานลึกซึ้ง แต่พอกระแสรับสั่งของฮ่องเต้ออกมา ทั้งตระกูลก็ถูกเนรเทศ
ในราชสำนัก สายตาที่หลินหมิงหยวนมองเสิ่นเหิงจือราวกับมีดอาบยาพิษ
ฉวยโอกาสที่จวนโหวจัดงานเลี้ยงร้อยบุปผา วันนั้นผู้มีชื่อเสียงในเมืองหลวงต่างพากันมางานเลี้ยง ตอนที่แขกเต็มห้อง ก็วางยาใส่เสิ่นเหิงจือ ให้เขาอับอายต่อหน้าธารกำนัล
จะว่ากลับกัน การลงมือแบบนี้ก็โหดร้ายมาก
แต่ในที่สุดกรรมก็ตกมาที่ตัวเอง ชีหยางสิ้นหวังในขณะเดียวกันก็ค่อยๆ สัมผัสได้ถึงสายตาที่ลุ่มลึกของชายหนุ่ม
นางไล่สายตาลงไป ก็พบว่าตัวเองไม่มีการปกปิดใดๆ เลย ร่างกายขาวผ่องราวหิมะเปลือยเปล่าอยู่ในอากาศเช่นนี้ นางรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดตัว ดวงตากระพริบปริบๆ ประกายน้ำใสไหววูบในแววตา เทไปทางอื่นอย่างจนใจ
เสิ่นเหิงจิงมองดูท่าทางวุ่นวายของนางโดยไม่กะพริบตา ร่างกายก็มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างเห็นได้ชัด
ชีหยางดึงผ้าห่มไปทั้งผืน ชายหนุ่มจึงไม่มีสิ่งปกปิดใดๆ เลย การเปลี่ยนแปลงนั้นเห็นได้จนหมด