ระบบปวดหัวกล่าว: [ไม่เป็นไร ยังพอแก้ไขได้ หน้าที่ของเจ้าเป็นเพียงแค่เขียนบทสรุปของคู่เปรียบเทียบให้เปลี่ยนไป โครงเรื่องหลักจะคลาดเคลื่อนไปก็โทษเจ้าแต่เพียงผู้เดียวไม่ได้]
ชีหยางได้ยินคำปลอบใจของมันก็สูดจมูกฟุดฟิด ราวกับทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นข้างกายเสิ่นเหิงจือ ไม่ว่าจะเป็นการสอนนางเขียนหนังสือ การร่วมโต๊ะเสวยต่างมีคำอธิบายขึ้นมาในตอนนี้
[เจ้าแค่คอยหลีกเลี่ยงฉากที่ถูกขายออกไปก็พอ]
ชีหยางทำหน้าหมอง: [ข้ารู้แล้ว]
ความคิดยังไม่ทันจบ ชีหยางก็รู้สึกว่าแขนที่อยู่รอบเอวกระชับแน่นขึ้น ดึงนางเข้าไปในอ้อมกอดอีกครั้ง คางทาบลงบนกระหม่อมของนาง แล้วก็มีเสียงทุ้มต่ำ ปนแหบพร่าจากการเพิ่งตื่นนอนดังขึ้น “ตื่นแล้วหรือ?”
ชีหยางทั้งตัวสั่นเทิ้ม นางดีดตัวออกจากอ้อมกอดของเสิ่นเหิงจือทันที กลิ้งเข้าไปในสุดของที่นอน แล้วก็รีบคลานลงไปหมอบอยู่บนเตียง “บ่าวผิดมหันต์ ขออภัยด้วยเพคะ”
เสียงของนางปนความตื่นตระหนก ไหล่สั่นน้อย ๆ
เสิ่นเหิงจือเอนหลังพิงหมอน มองดูชีหยางที่คุกเข่าอยู่บนเตียง ผ้าห่มผืนงามร่วงหลุดจากหัวไหล่เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่อง รวมถึงร่องรอยที่เขาทิ้งเอาไว้บนผิวกายเมื่อวานนี้
แววตาของเสิ่นเหิงจือหม่นลง เขาไม่ได้ไม่เคยคิดถึงภาพนี้มาก่อน
หรือแม้แต่เมื่อคืนตอนที่กอดนางซึ่งหลับใหลอยู่ เขาก็เคยคิดไว้แล้วว่านางจะตอบสนองอย่างไรเมื่อตื่นขึ้นมา
“หยางหยาง” เขาเอ่ยปาก
ได้ยินเสียงของเขา ร่างของชีหยางก็สั่นเทิ้มอย่างเลี่ยงไม่ได้อีกครั้ง ความทรงจำเมื่อวานหลั่งไหลกลับมาอย่างน้ำขึ้นฝั่ง