โรงเรียนมัธยมซูเฉิง
ประตูห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาปิดสนิท ไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย
ชีหยางรู้สึกตัวขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองสวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินสลับขาว เธอมองไปรอบ ๆ เต็มไปด้วยอุปกรณ์กีฬา
แสงแดดเที่ยงวันสอดผ่านหน้าต่างสี่เหลี่ยม ทอดเงาลงบนพื้นเป็นบริเวณกว้าง ส่องให้ฝุ่นละอองในอากาศเห็นชัดเจน
เธอสูดจมูก ใบหน้าเปียกชื้น
ชีหยางยกมือขึ้น ลูบได้เป็นน้ำตา
ยังไม่ทันได้รับเนื้อเรื่องของโลกนี้ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากปลายทางเดินดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคึกคักของเด็กหนุ่มสองคน
"ตอนที่สามนายพลิกกลับมาเอาชนะนั่น เท่สุด ๆ ไปเลย ฝั่งตรงข้ามหลายคนถึงกับอึ้งไปเลย—"
เสียงพูดคุยหัวเราะของเด็กหนุ่มลอดผ่านกำแพงเข้ามา ในขณะเดียวกัน ประตูก็ถูกผลักเปิด
แสงหนึ่งสาดเฉียงเข้ามา พอดีตกกระทบปลายรองเท้าสีขาวของหญิงสาว เธอดูเหมือนไม่คิดว่าจะมีคนมาในเวลานี้ ยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หางตาแดงเรื่อ ใบหน้าขาวผ่องยังมีน้ำตาที่ไม่ทันแห้งเหือด
เฉินจั้วชะงัก
มือของเด็กหนุ่มยังวางอยู่บนลูกบิดประตู ร่างสูงใหญ่หยุดนิ่ง ไม่ได้ก้าวเข้าไป
คนข้างหลังยังหมกมุ่นอยู่กับการสรุปเกมเมื่อครู่ พอเห็นเขาไม่ขยับ ก็ผลักเขาทีหนึ่ง "ทำไมล่ะ เข้าไปสิ"
ชีหยางจ้องมองกับเด็กหนุ่มที่หน้าประตูอย่างงงงวยไม่กี่วินาที เธอหดปลายเท้าอย่างไม่สะดวกใจ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างมั่ว ๆ แล้วก้มหน้าซุกเข้าไปที่ปกเสื้ออย่างจนปัญญา
เพื่อนข้างหลังยังหัวเราะหยอกล้อกันไม่หยุด
เฉินจั้วหันหลังกลับ ปิดประตูลง ตัดสายตาออกไป
"นึกขึ้นได้ว่าของฉันน่าจะตกอยู่ที่สนามบอล เลยกลับไปหาให้หน่อยสิ"