ชีหยางเงียบลงอีกครั้ง
เธอไม่แน่ใจว่าจดหมายที่ท่านแม่ทัพหลินพูดถึงนั้นมาจากใครกันแน่ เป็นเพราะชีอวี่มีหญิงคนสนิทที่เธอไม่รู้จัก หรือว่าเธอคือหญิงคนนั้นเอง ผลลัพธ์ทั้งสองอย่างดูเหมือนจะ...
"โอ้ ๆ ๆ ใช่แล้ว" ท่านแม่ทัพหลินตบหัวตัวเองอีกครั้ง "ไม่ใช่แค่จดหมาย หล่อนเคยปักถุงผ้าให้เขาใบหนึ่งด้วยหรือเปล่า"
"..." หญิงสาวอ้าปากเล็กน้อย เธอปักมันจริง ๆ สุดท้ายก็ได้แต่ตอบรับอย่างอิดออด
"เขาถือถุงผ้าใบนั้นพลิกไปพลิกมา มือหนึ่งถือถุงผ้า มือหนึ่งถือจดหมาย นอนก็ยังจะกอดถุงผ้าใบนั้นนอน ไม่ยอมปล่อย ท่าทางตลกมาก" ท่านแม่ทัพหลินนึกถึงแล้วก็อดขำไม่ได้ "เขาบอกว่าถุงผ้าใบนี้ก็เป็นภรรยาของเขาเป็นคนปัก"
ระหว่างที่ชีหยางเงี่ยหูฟังอยู่นั้น ทั้งสองคนก็ไม่ได้สังเกตว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้แล้ว
ชีอวี่หน้าตาตะลึง ก้าวเท้าแทบจะหยุด มองคนที่โผล่มาอย่างกะทันหันด้วยความประหลาดใจ "ท่านแม่ทัพหลิน?"
ได้ยินเสียง ท่านแม่ทัพหลินก็ยิ้มละไมมองไปทางนั้น แล้วโบกมือให้เขา "ไอ้หนู ทำไมมาช้าขนาดนี้ ให้ภรรยารอตั้งนาน"
ได้ยินคำ ๆ นั้น ชายหนุ่มทั้งตัวสั่นสะท้าน รีบมองไปทางชีหยางทันที
หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อยไม่ได้มองเขา ทำให้ชั่วขณะหนึ่งมองไม่ออกว่านางมีสีหน้าแบบไหน
หัวใจของชีอวี่เต้นราวกับตีกลองทันที ลมหายใจติดขัดเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาใกล้ พยายามสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุดแล้วถามว่า "เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ไม่ใช่ว่าจะถึงตรุษจีนแล้วเหรอ ฉันถูกภรรยาที่บ้านบังคับให้ออกมาซื้อของปีใหม่" ท่านแม่ทัพหลินพูดอย่างจนใจ แล้วก็ใช้สายตาหยอกเย้อมองคนทั้งสอง "แล้วพวกเธอล่ะ?"