กลับมาถึงเมืองหลวงได้ไม่กี่วัน ก็สามารถเห็นเงาของชีอวี่อยู่ข้างกายชีหยางได้ตลอดทั้งวัน ราวกับจะชดเชยเวลาที่พลัดพรากไปสามปีให้กลับคืนมาอย่างหมดสิ้น
ตอนแรกชีหยางยังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ทั้งๆ ที่คนที่แอบจูบคือเขา แต่เขากลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย เหลือเพียงตัวเองที่ต้องมานั่งปวดใจคนเดียว
ชีหยางต้องยอมรับว่าจิตใจของเธอเริ่มว้าวุ่น
เธอมาอยู่ในโลกนี้หลายสิบปี ใช้เวลาอยู่กับชีอวี่มากกว่าครึ่งหนึ่งของชีวิต แม้จะรู้ดีว่าทั้งคู่ไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ แต่ก็มองชีอวี่เป็นพี่ชายที่สำคัญที่สุดเสมอมา
เธออดคิดไม่ได้ว่าพวกเขาเริ่ม... ไขว้เขวตั้งแต่เมื่อไหร่?
ใกล้จะถึงตรุษจีนแล้ว ไม่กี่วันก่อนปิดร้าน ชีอวี่ก็เริ่มปล่อยตัวปล่อยใจม้วนแขนเสื้อขึ้นมาช่วยงานในร้านอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ว่าไปที่ไหน ชีหยางก็มักจะเห็นเงาของเขาอยู่เสมอ
อย่างเช่น ตอนที่เธอเพิ่งนั่งลง ชายหนุ่มก็จะเดินเข้ามาหา ส่งถ้วยชาร้อน ๆ ให้เธอ จากนั้นก็จับข้อเท้าเธออย่างเป็นธรรมชาติแล้วบีบนวด คิ้วขมวดเล็กน้อย “บวมอีกแล้ว”
ชีหยางอ้าปากจะบอกว่าเธอเป็นแบบนี้มานานแล้ว แต่เขาก็ลงมือนวดให้เธอก่อนแล้ว ชายหนุ่มย่อตัวลงครึ่งหนึ่งตรงหน้าเธอ หลังโค้งเล็กน้อย สีหน้าใส่ใจเป็นอย่างมาก ไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลย ราวกับว่าไม่ได้เจอกันสามปี แต่ระหว่างพวกเขากลับไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
เขาไม่ได้ทำอะไรเกินเลยอีก เรื่องแอบจูบเมื่อวันนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากความคิดของชีหยาง
บางทีอาจจะเป็นเพราะไม่ได้เจอกันนาน... ชีอวี่แค่แสดงออกถึงความคิดถึงครอบครัวด้วยวิธีหนึ่งก็เท่านั้น?