ชีหยางกลับมาที่หน้าร้านอีกครั้ง ข้างกายไม่มีใคร
ฉีเฉียวมองเธอเดินเข้ามาอย่างเหม่อลอย พลางเอ่ยถามอย่างสงสัย "เอ๊ะ? แล้วสามีตัวน้อยของเธอล่ะ?"
ชีหยางเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ในใจยังเต็มไปด้วยภาพที่น่าตกใจเมื่อครู่ พอได้ยินคำถามของฉีเฉียวก็ยิ่งมึนงง "อะ...อะไรสามี?"
"ชีอวี่ไง" ฉีเฉียวพูดสีหน้าราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
ชีหยางตกใจจนยืนแข็ง "หา?"
"อะไรกันเนี่ย? เขา...เขาเป็นพี่ชายฉันนะ ไหนเป็นสามีฉันได้ล่ะ พูดอะไรกันแน่ ใครบอกเธอ? ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ ฉันไม่ได้จะตอบตกลง..."
หญิงสาวตื่นเต้นจนพูดติดๆ ขัดๆ พูดจบทั้งใบหน้าขาวผ่องก็แดงก่ำราวกับกุ้งต้ม สายตาเลี่ยงๆ หลบๆ ไม่กล้ามองตาฉีเฉียวเลย
ภายในห้องเงียบแปลกๆ ไปชั่วขณะ
"ฉัน แค่ล้อเล่นน่ะ" ฉีเฉียวรีบอธิบาย ดูเหมือนจะไม่คิดว่าชีหยางจะมีปฏิกิริยาโต้ตอบมากขนาดนี้ นางมองชีหยาง แล้วจู่ๆ ก็ถามอย่างแปลกใจ "หยางหยาง ทำไมหน้าอยู่ๆ แดงขนาดนั้นล่ะ?"
ใบหน้าของนางแดงขึ้นจนแทบมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า อยากจะไม่สนใจก็ยาก
"ที่...ที่ไหนกัน?" ชีหยางเถียงเสียงเบา สีหน้าเหม่อลอยยื่นมือไปแตะแก้มตัวเอง แล้วก็เงียบไป
นางเม้มริมฝีปาก ตัดสินใจโต้กลับ "ก็...ก็เธอน่ะสิพูดเหลวไหล"
นางตกใจแทบคิดว่าฉีเฉียวรู้ใจของชีอวี่แล้ว
ฉีเฉียวเกาหัว ไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะขายเพื่อนร่วมทีม "นี่ไม่ใช่ฉันพูดคนเดียวนะ เป็นเซียวเช่ออวี้พูดเอง เขายังบอกว่าเธอสองคนติดกันแทบไม่ห่าง เหมือนคู่สามีภรรยากันเลยทีเดียว เรื่องทั้งหมดเซียวเช่ออวี้สอนฉันมา"
"..."
ถ้าแต่ก่อนได้ยินคำพูดเหล่านี้ ชีหยางจะต้องหัวเราะเย็นใส่ ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย คิดว่าเธอกับชีอวี่เป็นพี่น้องกันแท้ๆ เหนือกว่าทองคำแท้