ไม่คิดว่าเรื่องจะวกวนกลับมาอย่างนี้ ชามซุปไก่นั้นสุดท้ายก็ตกถึงท้องของชีหยางได้ในที่สุด
หลังจากอิ่มหนำสำราญ ชีหยางก็ลูบท้องอย่างไม่มีพิรุธ คิดในใจว่าได้ผู้บังคับบัญชาที่ดีก็ต่างกันจริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเหิงจือกลับมาที่ห้องขัง
หลี่เหยากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ เสิ่นเหิงจือเหลือบมองเพียงครั้งเดียวก็หันกลับมาด้วยสายตาเย็นชา
หลี่เหยายกถ้วยชาขึ้นด้วยรอยยิ้ม "เหิงจือ เมื่อก่อนข้าไม่เห็นเจ้ามีสาวใช้คนนี้อยู่ข้างกายเลย เห็นแล้วแปลกตาดีนัก ทั้งยังงดงามเหลือเกิน"
เสิ่นเหิงจือไม่ตอบโต้ นั่งลงตรงหน้าเขา
หลี่เหยาไม่ถือสา นางโน้มตัวไปข้างหน้า "ข้านึกขึ้นได้ ว่าตำหนักของข้ากำลังขาดสาวใช้พอดี หากเหิงจือยอมเสียสละให้ ข้าสามารถแลกกับของมีค่าหายากได้ เจ้าว่าเช่นไร?"
น้ำเสียงหยอกเย้าของเขาชัดเจนยิ่งนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ารัชทายาทแห่งตำหนักบูรพาผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ จะขาดสาวใช้ธรรมดา ๆ สักคนที่ไหน
เสิ่นเหิงจือยกถ้วยชาของตัวเองขึ้น จิบช้า ๆ "ฝ่าบาทขาดคน ควรไปขอที่สำนักกรมวัง"
"คนที่สำนักกรมวังคัดมา จะเทียบคนข้างกายของเหิงจือได้ที่ไหนกัน"
เสิ่นเหิงจือเงยหน้าขึ้น สายตาเรียบนิ่ง "คนข้างกายข้า ข้าใช้จนชินแล้ว จะเปลี่ยนสักคนก็ไม่ถนัดมือ"
ความหมายก็คือ ไม่มีทางเจรจา
หลี่เหยานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะ "ก็ได้ เช่นนั้นข้าคงไม่แย่งของรักของเจ้า"
คำพูดนี้แฝงความหมายลึกซึ้งนัก แต่เสิ่นเหิงจือไม่ตอบกลับ รีบลุกขึ้นเดินจากไปตรง ๆ