หลังเลิกประชุมเช้า เสิ่นเหิงจือไม่ได้อยู่ที่วังต่อ กลับมาที่จวนก็ถามหาเฉิงอันก่อนว่าอาหยางกลับมาหรือยัง พอได้คำตอบว่ายังไม่กลับ ก็เดินหน้านิ่งเข้าไปในหนังสือคนเดียว
บนโต๊ะเขียนหนังสือยังวางการบ้านที่ชีหยางเพิ่งส่งเมื่อวานไว้
เสิ่นเหิงจือหยิบขึ้นมาดู
พูดตามตรง ฝีมือลายมือไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่
เขียนเอียง ๆ เบี้ยว ๆ อัดกันเป็นก้อน แต่เสิ่นเหิงจือพอจะดูออกว่าเธอตั้งใจเขียนทุกตัว เขาจะใช้ปากกาหมึกแดงวงกลมตัวที่เขียนดีให้ทุกครั้ง แล้วเขียนตัวแบบไว้ข้าง ๆ ให้เธอกลับไปฝึกตาม
เขานั่งอยู่หลังโต๊ะ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ตัวหนังสือในหนังสือถึงอ่านยังไงก็ไม่เข้าหัว
เสิ่นเหิงจือจึงหยิบจดหมายที่มุมโต๊ะขึ้นมาอ่าน จดหมายนี้เพื่อนข้าราชการคนหนึ่งส่งมา เนื้อความไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แค่เชิญเขาไปกินเหล้าที่จวน พออ่านจบก็วางไว้ข้าง ๆ ยกมือขึ้นนวดขมวดคิ้ว
จากนั้นก็ไม่สามารถอ่านอะไรลงไปได้อีกเลย
ขอลาหยุด กลับบ้านเกิด
เธอก็ไม่ได้บอกเขา
ก็จริง เธอไม่จำเป็นต้องบอกเขาอยู่แล้ว สาวใช้ขอลาหยุด แค่บอกหลี่หมัวมัวก็พอ จะต้องมารายงานคุณชายด้วยหรือ?
เสิ่นเหิงจือลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ผลักบานหน้าต่างออก ลมยามค่ำคืนพัดเข้ามาพร้อมความชื้นเย็น
ฝนกำลังจะตก
เขายืนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะ เปิดหนังสือที่อ่านค้างไว้ครึ่งเล่ม บังคับตัวเองให้อ่านต่อ อยู่นานทีเดียว ก็ยังอ่านไม่เข้าแม้แต่ตัวเดียว
เขาจึงปิดหนังสือ หลับตาลง