ไม่นาน ด้วยความที่ชีหยางและฉีเฉียวช่วยกันเดินหาอยู่หลายวัน ในที่สุดก็ได้ตกลงปลงใจเลือกหน้าร้านแห่งหนึ่งทางใต้ของเมืองหลวง
ที่นั่นเป็นย่านที่ครึกครื้น มีผู้คนพลุกพล่าน อีกทั้งหน้าร้านก็สะอาดเรียบร้อย นับเป็นตัวเลือกแรกของชีหยาง
หลังจากที่ตกลงเรื่องหน้าร้านได้ เรื่องจุกจิกก็ตามมาอย่างไม่ขาดสาย ชีหยางยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้หยุดพัก ต้องวิ่งเข้าวังทุกวัน
ตอนแรกที่ฉีเฉียวได้ยินว่าเพื่อนสนิทจะเปิดร้าน ก็คิดว่าแค่พูดเล่นไม่ได้ใส่ใจ แต่ตอนนี้เห็นเธอลงมือทำจริง ๆ จนแทบจะร้องไห้พร้อมกับกอดขาชีหยางไว้แน่น
ฉีเฉียวเป็นคนนิสัยร่าเริง เปิดเผย มีเพื่อนฝูงมากมาย และพูดจาเพราะฟัง มีนางอยู่ เพื่อนบ้านทั้งซ้ายขวาต่างยินดีมาช่วยเหลือ ถึงขั้นที่เซียวเช่ออวี้ก็ถูกชีหยางลากมาใช้เป็นลูกมือฟรี ๆ ด้วย
ตั้งแต่เริ่มปรับปรุงหน้าร้าน ชีอวี่ก็ไม่ได้รับเชิญแต่กลับมาหาทุกวัน มาถึงตรงนี้เป็นประจำไม่เคยขาด
วันนี้ของที่ขนย้ายล้วนเป็นโต๊ะไม้และเก้าอี้ไม้ชิ้นใหญ่ หากไม่ระวังก็อาจจะโดนชนแล้วบาดมือได้ พอชีหยางกำลังจะเข้าไปช่วยยกมุมโต๊ะ มือเพิ่งจะแตะไปที่ขอบไม้ เงาร่างสูงเพรียวบางของชายหนุ่มก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นแบกทั้งโต๊ะไว้อย่างมั่นคง
"ฉันจัดการเอง"
แรงที่ชีอวี่ออกนั้นมั่นคง ยกโต๊ะไม้หนักอึ้งเข้าไปด้านในได้อย่างง่ายดาย
ชีหยางมองแผ่นหลังที่ดูยิ่งกว้างขึ้นของชายหนุ่ม แล้วเดินเข้าไปใกล้ "พี่คะ ช่วงนี้ดูเหมือนพี่จะสูงขึ้นอีกนะ"