จนกระทั่งทั้งสามคนมานั่งที่โรงน้ำชา ชิงเหอยังไม่ได้กลืนน้ำชาลงคอดี แก้วน้ำตรงหน้าก็ถูกคนหยิบไป แล้วเช่ออวี้ก็วางเครื่องดื่มสีขาวนวลนั้นไว้ตรงหน้าเธอ
ชิงเหอปรายตามอง
คนสองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองด้วยสายตาคาดหวัง "รีบชิมดูสิ"
นางค่อย ๆ ยกถ้วยชาขึ้น จิบอย่างไม่รีบร้อน ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย "รสชาติไม่เลวนี่"
"ฉันไม่ได้โม้เธอใช่ไหมล่ะ" เช่ออวี้พูดอย่างภูมิใจ "ของแบบนี้ถ้าเปิดร้านล่ะก็ ต้องโด่งดังแน่นอน"
ชิงเหอรู้สึกสงสัย หันไปทางชีหยาง "เธอจะเปิดร้านเหรอ?"
ชีหยางพยักหน้าเป็นพัลวัน
"เธอมีเงินเหรอ?"
ชีหยางส่ายหน้าเป็นพัลวัน
"เงินไม่ใช่ปัญหา" เช่ออวี้มองซ้ายมองขวา เห็นว่าไม่มีใครสนใจตรงนี้ จึงกวักมือเรียกให้ทั้งคู่ขยับเข้ามาใกล้
ชิงเหอทำเสียง "เฌ้อ" "มีอะไรก็พูดมา"
"เธอยังจำไหที่ฉันฝังไว้ใต้ต้นไม้ในแปลงดอกไม้อันที่สองในลานบ้านฉันได้ไหม?" เช่ออวี้ถาม
ชิงเหอ "...ไม่ใช่แล้วใช่ไหม?"
เช่ออวี้พูดอย่างภาคภูมิใจ "ใช่แล้ว เธอช่วยขุดไหในนั้นให้ฉันหน่อย ข้างในมีธนบัตรที่ฉันซ่อนไว้"
ชีหยางยื่นหน้าเข้ามาอย่างอยากรู้อยากเห็น ดวงตาเป็นประกายถาม "เท่าไหร่?"
เช่ออวี้กะประมาณ "ซื้อบ้านในเมืองหลวงได้สบาย ๆ"
ชีหยางสูดลมหายใจเฮือก
ชิงเหอมองเขาสำรวจ ยกแขนกอดอกอย่างองอาจ "ใครบอกว่าจะตัดขาดกับตระกูลเซียวแล้วเลี้ยงตัวเองได้ไง? เร็วขนาดนี้ก็ยอมจำนนแล้วเหรอ?"
"สถานการณ์แบบนี้จะเหมือนกันได้ยังไง?" เช่ออวี้ดึงชีหยางออกมา "ฉันแค่อยากมอบของขวัญให้กับน้องสาวแท้ ๆ คนนี้ ก็ถือว่าเป็นค่าเช่าที่เธอรับฉันไว้ก็แล้วกัน"
ชีหยางอดซาบซึ้งไม่ได้ "เซียวเช่ออวี้ ยังมีด้านที่เป็นคนอยู่ด้วยนี่นา"