หญิงผู้นั้นได้ยินคำพูดของหลิวชุนเซิงแล้ว สายตาก็วูบไหว เอ่ยขึ้นพร้อมแววตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา "พี่สาวคนนี้ คำพูดของพี่หลิวล้วนเป็นความจริง เรา...ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันจริง ๆ เธออย่าเข้าใจผิดนะ"
ชีเหอถูกพี่สาวดึงไว้ ความโกรธที่มีอยู่เต็มอกก็หาที่ระบายไม่ ดิ้นไปสองทีก็ไม่หลุด สุดท้ายทำได้เพียงจ้องหลิวชุนเซิงด้วยสายตาแค้นเคือง
"พี่สาวฟังเขาพูดสิ คำพูดอะไรของมัน ใครจะไปสงสารมันที่อยู่ตัวคนเดียว มันก็แค่—"
"อาหัว" ชีหยางขัดขึ้น เสียงไม่ดังนักแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ไม่ยอมให้ใครโต้แย้ง
นางมองไปทางหลิวชุนเซิง สีหน้าและน้ำเสียงสุภาพแต่ห่างเหิน "พี่หลิว ไม่ต้องมาอธิบายกับฉันก็ได้ เดิมทีเราสองคนก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน"
สีหน้าของหลิวชุนเซิงแข็งค้างไปทันที
"ก่อนหน้านี้ที่อยู่ที่ town เพื่อนบ้านช่วยเหลือกัน ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง แต่น้องชายของฉันเข้าใจความสัมพันธ์ของเราผิดไป จงใจล่วงเกินพี่ ขอโทษแทนเขาด้วย ตัวพี่เองก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกว่าติดค้างฉันอะไร"
พูดจบ ชีหยางก็ไม่หันไปมองพวกเขาอีก หันกลับไปดึงมือชีเหอ "ไปเถอะ"
ชีเหอถูกนางลากเดินกลับไป ก้าวเท้าสะดุดสองสามครั้ง หันหลังกลับมาอยากจะพูดอะไรอีก แต่ก็ถูกสายตาของชีหยางห้ามไว้จนต้องกลืนคำพูดลงคอ
ริมฝีปากของวัยรุ่นขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ยอมหุบปากลงภายใต้สายตาเคร่งขรึมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนของพี่สาว แล้วเดินตามนางไปที่ปากตรอกอย่างว่านอนสอนง่าย