การแซวของโหลวหยู่ไม่ได้กระทบอารมณ์ของเฉินจั้วแม้แต่น้อย
วันนี้เขาดูผ่อนคลายจนแทบปิดไม่มิด ใจเขาล้วนเต็มไปด้วยภาพติ่งหูแดงเรื่อของหญิงสาวเมื่อคืนนี้ ต่อให้ใครจะว่าเขาทำตัวเหมือนนกยูงกางหาง เขาก็ไม่แยแส
หลังเลิกคาบ กลับเข้าห้องเรียน ครูประจำชั้นเดินเข้ามาบนแท่นบรรยาย ทำลายความวุ่นวายในห้อง
"เงียบก่อน ทุกคนยังอยู่ครบ ขอประกาศเรื่องหนึ่ง"
เมื่อเงียบลง ครูประจำชั้นเอ่ยช้าๆ: "น้องเซี่ยเนี่ยนขอทำเรื่องย้ายโรงเรียนด้วยเหตุผลบางประการ หลังจากวันนี้ก็จะออกจากห้องเรา และจะไม่ได้ร่วมเตรียมสอบกับทุกคนอีกต่อไป"
ทันทีที่พูดจบ ทั้งห้องก็แตกฮือ
เสียงพูดคุยกันระลอกแล้วระลอกเล่า เริ่มวุ่นวาย
คนเราก็แบบนี้แหละ เซี่ยเนี่ยนปกติเป็นคนเงียบๆ เก็บตัว เพื่อนในห้องก็ไม่มากนัก แต่การย้ายโรงเรียนโดยไม่บอกกล่าวกะทันหัน ก็ทำให้คนเรารู้สึกตกใจไม่ทันตั้งตัวได้เหมือนกัน
รอบข้างมีเสียงกระซิบกระซาบไม่ขาด โหลวหยู่รีบยื่นหัวมาถามด้วยความอยากรู้เสียงเบา: "เป็นอะไรไป? เพื่อนร่วมโต๊ะเธอย้ายโรงเรียนได้ยังไง รู้สาเหตุมั้ย?"
เฉินจั้วตอบ: "ไม่รู้"
โหลวหยู่กลอกตาอย่างเอือมระอา "ช่างเถอะ ลืมไปได้ยังไงว่าหัวใจเธอมันทุ่มให้ชีหยางไปหมดแล้ว จะเหลือที่มองเห็นคนอื่นได้ยังไง"
ไอ้คนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
เฉินจั้วไม่เถียง แต่เพียงเงยหน้ามองโดยไม่รู้ตัว สายตาทอดข้ามฝูงชนไปตกที่แผ่นหลังของหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าแนวทแยง