ผู้คนรอบข้างต่างพากันหัวเราะ
ชีหยางได้ยินเสียงจึงหันไปมอง เฉินจั้วก็กำลังหัวเราะอยู่เช่นกัน รอยยิ้มของชายหนุ่มทำให้คิ้วและตาที่งดงามโค้งขึ้นเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้ม ในวินาทีถัดมา เขาก็หันมามองทางเธอ สายตาสบกัน เขายิ้มแล้วเลิกคิ้วให้เธอเล็กน้อย ใบหน้าของวัยรุ่นที่ถูกแสงแดดสีทองอ่อนส่องกระทบนั้นดูบริสุทธิ์และใสสะอาดเป็นพิเศษ
ชีหยางเม้มริมฝีปาก ในชั่วขณะหนึ่งก็ไม่ละสายตาไป
จี้ถิง-อวี่ที่อยู่ข้าง ๆ เหลือบมองแล้วส่ายหน้าถอนหายใจ "ความสุขของผู้ชายช่างง่ายดายเหลือเกิน"
......
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านไปจนหมดสิ้น ลมตะวันออกเฉียงเหนือที่หนาวเหน็บพัดปกคลุมทั้งเมือง
ฤดูใบไม้ร่วงจากไปฤดูหนาวมาเยือน ไร้ซึ่งเสียงใด
ใบไม้สุดท้ายของต้นอู๋ถงในโรงเรียนก็ร่วงหล่นไปจนหมด เหลือเพียงกิ่งไม้เปลือยที่ทอดยาวสู่ท้องฟ้าสีเทาหม่น อุณหภูมิลดต่ำลงอย่างฉับพลัน เสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงบาง ๆ ก็ถูกแทนที่ด้วยเสื้อสเวตเตอร์หนานุ่ม
อาหารเช้าของเฉินจั้วไม่เคยขาดสักวัน ตอนเย็นหลังเลิกเรียน เขาก็จะมารอที่ทางเดินอย่างตรงเวลาทุกครั้ง เพื่อเดินกลับบ้านพร้อมกับเธอ
ผลการเรียนของชีหยางก็ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นอย่างมั่นคง อันดับค่อย ๆ คงที่ในสามสิบคนแรกของชั้นปี เป้าหมายของเธอก็ค่อย ๆ เข้าใกล้ทีละนิด
จนกระทั่งเมืองถูกแต่งแต้มด้วยสีของหิมะแรก
เฉินจั้วเอนกายพิงอยู่ที่ทางเดินเช่นเคย ร่างสูงเพรียว สวมใส่เสื้อผ้าแล้วไม่ดูอ้วนท้วนเลย กลับเป็นเสื้อผ้าที่ดูดีเพราะคนต่างหาก
นักเรียนที่เดินผ่านไปผ่านมาบนทางเดินล้วนแต่เหลือบมองเขากันบ้างไม่มากก็น้อย