ชีหยาง: อะไรนะ?
เฉินจั้ว: รูปนั้นส่งเป็นกลุ่ม?
ชีหยางจ้องหน้าจออยู่สองสามวินาทีกว่าจะเข้าใจความหมายของเขา เธออดยิ้มไม่ได้: เธอนี่ขี้ใจน้อยจริงๆ นะ
เฉินจั้วมองตัวหนังสือกลุ่มนั้น ริมฝีปากขยับเล็กน้อย: ฉันขี้ใจน้อยจริงๆ ด้วยแหละ
อีกฝ่ายเงียบไปสองสามวินาที
เฉินจั้วเม้มปาก จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าทำแบบนี้จะดูตัวเองใจแคบเกินไปหรือเปล่า เขาเพิ่งจะพิมพ์คำว่า "ล้อเล่นน่า" ไปได้ไม่ทันจบ ข้อความใหม่ของชีหยางก็เด้งขึ้นมาก่อน
เป็นรูปอีกใบ
เฉินจั้วกดเปิดโดยไม่ทันคิด
เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถ่ายมาได้ไม่นาน ในจอโทรศัพท์ ชีหยางเอียงหน้าเล็กน้อย ผมเปียทอดพาดอยู่บนไหล่ ริมฝีปากดูดขึ้นเล็กน้อย
ดูแล้วเหมือนกับว่า... กำลังจะจูบเขา
เฉินจั้วตะลึงงัน
เขาจ้องรูปนั้น นิ้วมือลอยค้างอยู่เหนือหน้าจอ อยู่อย่างนั้นนานไม่ขยับ
ที่ว่างในใจที่ยังห้วงๆ อยู่ จู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างเข้ามาเติมเต็ม ร้อนๆ และตึงๆ
เฉินจั้วจ้องริมฝีปากที่ดูดขึ้นของหญิงสาวอยู่นาน ก่อนจะเซฟแล้วออกมา เขาลบตัวหนังสือที่พิมพ์ไว้ทีละตัว แล้วพิมพ์ใหม่: รูปนี้ฉันเก็บไว้คนเดียว
โหลวหยู่เดินเข้ามาใกล้โดยไม่บอกไม่กล่าว "ยิ้มคนเดียวอะไรนักหนา?"
เฉินจั้วเอียงหนี แล้วดันเขากลับไป "อย่ามายุ่ง ไปเล่นเกมของแกไป"
โหลวหยู่หรี่ตา พูดอย่างดูถูก "กลิ่นเปรี้ยวๆ ชัดๆ"
คนข้างๆ หัวเราะคิก "อย่าว่าเลย ยังดีกว่ากลิ่นเท้าแกอีก"
"แกสิกลิ่นเท้า!"
โหลวหยู่ด่ากลับ แทบอยากถอดรองเท้าออกมาพิสูจน์ให้ดู